Spreuk van de dag:

.

Nederigheid is de dienstbaarheid 

van het hart.

 

Nineve, Duitsland en Gehoorzaamheid

di. 16-12-2025

Hèè???

Wat hebben die nou met elkaar gemeen, zou je zeggen...

Ik hoorde eens een spreker over Jona preken.

Allereerst, wat betékent de naam Jona eigenlijk?

Jona is een Hebreeuwse naam, afgeleid van het woord 'yonah' en betekent "duif", symbool voor vrede en hoop

Zonder al te veel omhaal van woorden vertelde hij, na het lezen van Jona, dat Jona zondigde door niet te doen wat God van hem vroeg.

Voor degenen, die het verhaal niet kennen:

Jona 1:1-3

“1 Eens richtte de HEER zich tot Jona, de zoon van Amittai: 2 ‘Maak je gereed en ga naar Nineve, die grote stad, om haar aan te klagen, want het kwaad dat ze daar doen is ten hemel schreiend.’ 3 En Jona maakte zich gereed, maar vluchtte naar Tarsis, weg van de HEER. Hij ging naar Jafo en vond er een schip met bestemming Tarsis. Hij betaalde de overtocht en ging aan boord om mee te varen naar Tarsis, weg van de HEER.”

Zonde!! Dat was het! Jona wíst wat God van hem vroeg en koos er bewust voor om in tegengestelde richting te vluchten. Ver weg van waar God hem wilde sturen. Hij had er schoon genoeg van en ging z’n eigen weg. Hij was een trouwe dienaar van de Heer, maar dit ging hem te ver. Hier wilde hij God niet langer gehoorzamen. En hij was bereid om de eventuele gevolgen daarvan te dragen. Die zouden dan ook niet lang op zich laten wachten.

Jona 1:4-8

“4 Maar de HEER wierp een hevige storm op de zee, en de zee werd zo wild dat het schip dreigde te breken. 5 De zeelieden werden bang, en ieder riep tot zijn eigen god om hulp. Ook gooiden ze, om het gevaar af te wenden, de lading in zee. Maar Jona was in het ruim van het schip afgedaald, was daar gaan liggen en in een diepe slaap gevallen. 6 De schipper ging naar hem toe en zei tegen hem: ‘Wat lig jij hier te slapen! Sta op, roep je God aan! Misschien dat hij zich om ons bekommert, zodat we niet vergaan.’ 7 Intussen overlegden de zeelieden: ‘Laten we het lot werpen om te weten te komen wiens schuld het is dat deze ramp ons treft.’ Ze wierpen het lot, en het lot viel op Jona.8 Toen zeiden ze tegen hem: ‘Vertel ons: Hoe komt het dat deze ramp ons treft? Wat doe je hier aan boord? Waar kom je vandaan? Uit welk land kom je? Bij welk volk hoor je?’ ”

Ja, Jona zondigde. En wat was het gevolg?

- Andere mensen kwamen door hem in gevaar.

- Hij bad niet meer.

- Hij kwam zwaar in de problemen.

Eigenlijk kòn Jona niet meer bidden, want er zat iets tussen hem en God. Iets dat maakte dat hij niet meer naar God toe kon.

In eerste instantie voelde hij zich schuldig, daarna angstig.

Maar dan is er ook trots. “Okee, ik ben misschien fout, mááárr...”

En vervolgens kiest hij ervoor om daar de gevolgen dan ook maar van te dragen.

Jona 1:11-16

“11 En ze vroegen hem: ‘Wat moeten we met je doen, dat de zee ons met rust laat?’ Want de zee werd hoe langer hoe onstuimiger. 12 Hij antwoordde: ‘Gooi me in zee, dan zal de zee jullie met rust laten. Want ik weet dat het mijn schuld is dat deze storm zo tegen jullie tekeergaat.’ 13 Maar de mannen roeiden uit alle macht om weer aan land te komen; dat lukte hun echter niet, want de zee ging steeds onstuimiger tegen hen tekeer. 14 Toen riepen ze tot de HEER: ‘Ach HEER, laat ons toch niet vergaan als wij het leven van deze man opofferen. Reken het ons niet aan als hier een onschuldige sterft. U bent de HEER, al wat u wilt dat doet u!’ 15 Toen tilden ze Jona op en gooiden hem in zee, en de woede van de zee bedaarde. 16 De mannen werden vervuld van bang ontzag voor de HEER. Ze brachten hem een offer en deden hem geloften.”

Jona 2:1

"1 De HEER liet Jona opslokken door een grote vis. Drie dagen en drie nachten zat Jona in de buik van de vis.”

En daar ligt Jona dan, in de buik van een (wal?)-vis...

Spartelend gaat hij een wisse verdrinkingsdood tegemoet.

Het lijkt wel of hij God niet eens meer kán horen. Het lijkt wel of God hèm niet meer hoort.

Maar....God hoort ALTIJD àlle gebeden. En Jona waagt het...

Jona 2:2

“2 Toen begon hij in de buik van de vis tot de HEER, zijn God, te bidden:

3 ‘In mijn nood roep ik de HEER aan 

en hij antwoordt mij. 

Uit het rijk van de dood schreeuw ik om hulp – 

u hoort mijn stem!”

Hee...daar is toch iets veranderd, maar wat?

Wat maakte, dat God hem nu niet alleen hoorde, maar zelfs antwoordde?

Dat kwam door Jona zèlf! Jona bracht uiteindelijk zijn fout bij de Heer! Wat er al die tijd tussen hem en God had gestaan, was in feite die ene zonde waar hij nu zo ongelooflijk veel spijt van had, maar die hij tot dan toe niet bij de Heer had gebracht.

Onbeleden zonde dus..

Of in moderne taal: weten dat je fout bent in de ogen van de Heer, maar bewust je fout niet toegeven en bekennen in spijt...

Het waarom.

De oplettende lezer zal het opgevallen zijn, dat ik twee versen heb overgeslagen, nl. de versen 9 en 10 uit Jona 1.

Waarom was dit allemaal nodig? Waarom koos Jona er in eerste instantie voor om juist in tegenovergestelde richting weg te vluchten van de Heer? Waarom wilde hij Hem niet gehoorzamen?

Een stukje geschiedenis:

In Jona’s tijd werd het noorden van Israël met de regelmaat van de klok overvallen en geteisterd door het volk van Nineve, dat de streek binnenviel, de mannen en jongens vermoordde, vrouwen en meisjes verkrachtte, bezittingen en vee buitmaakte en de dorpen platbrandde. Dat gebeurde op grote schaal.

Op de vraag van de zeelieden wie hij was, antwoordde Jona:

Jona 1:9-10

“9 Jona antwoordde: ‘Ik ben een Hebreeër en ik vereer de HEER, de God van de hemel, de God die de zee en het land gemaakt heeft.’ 10 De mannen werden doodsbang, en toen ze van hem hoorden dat hij was weggevlucht van de HEER, zeiden ze tegen hem: ‘Hoe heb je dat kunnen doen?’ “

Wel...Jona was die hel in het noorden nou juist ontvlucht! Jona had genoeg ellende gezien, genoeg dood en verderf en armoede en verdriet door dat volk van Nineve. Hij was eindelijk veilig en dan vraagt God van hem om juist naar Nineve zelf te gaan?? Het hol van de leeuw? De bron van alle ellende?? Dát kon Jona niet opbrengen!

Dáárom vluchtte hij weg van de Heer!

De spreker vergeleek dit met het Duitsland van tijdens de oorlog. Hoe zou een gevluchte jood gereageerd hebben, als God hem gevraagd had om naar Duitsland terug te keren om ze daar in Zijn Naam eens flink de oren te wassen?

Zeer waarschijnlijk op dezelfde wijze! En dat zou dan nog begrijpelijk zijn ook!

En ja...als je Jona in deze tijd plaatst, zoals die spreker deed, dan wordt het toch wel heel erg tastbaar. Dan is het opeens niet meer alleen een verhaal uit een heel ver verleden. Hoe zou je zelf reageren? Begrijpelijkerwijs waarschijnlijk net als Jona.

Maar let op:

Begrijpelijk wil niet zeggen dat het ook goed is!!! Integendeel!

Dán kom je bij die trots, waar ik al eerder over sprak: “Ja okee, dat stáát er wel, maarr...”

Als God iets van jou vraagt, is Hij daar heel duidelijk in. Misschien begrijp je het ‘waarom’ nog niet, maar het gaat erom dat je Zijn weg volgt en leert te vertrouwen dat Hij je alle kennis, bescherming en wijsheid geeft, die je op je weg nodig hebt!

Bewust geen gehoor geven aan God’s opdracht, om welke ‘begrijpelijke’ reden dan ook, verwijdert je van God. Met alle nare gevolgen vandien...

“Als God ons over rotsige paden leidt, zorgt Hij ook wel voor stevige schoenen.”

(Corrie ten Boom)

Wees gezegend,

Sebo

 

Dankbaarheid, een keuze!

Recentelijk zei mijn oude pleegmoeder tegen mij: "Wíj leven nog als koningen…!"

Feitelijk toonde ze mij: dankbaarheid is een houding van hart en geest, niet het product van omstandigheden. En hier draait het om: als we onszelf trainen om dankbaar te zijn, kan dit ons leven in enkele seconden compleet veranderen.

 

Hoe dan?

Streven om dankbaar te zijn kan voor sommigen wat overdreven optimistisch lijken, maar ik ben van mening dat het de basis van ons dagelijks leven kan..of moet zijn, en daar zijn goede redenen voor.

Een van de redenen is dat het andere mensen beïnvloedt.

 

Ik had als vrijwilliger mantelzorg-ondersteuning eens een erg zieke cliënt en ik was van plan hem een ​​leuk dagje te bezorgen. Maar eerlijk gezegd verliepen de praktische dingen niet zoals ik had gehoopt en de hele ervaring was maar zo-zo. Ik voelde me bezwaard dat hij niet de mooie dag meemaakte zoals die we hadden gepland, máár..zijn houding nam het over.

Alles was “perfect” – hij uitte waardering voor bijna alles; hij lachte toen dingen fout gingen, de rolstoel kreeg een lekke band en hij gíérde het uit van het lachen! Hij bleef honderduit kletsen terwijl we stonden te wachten op hulp omdat de duofiets-accu het begaf.

Zijn dankbaarheid verlichtte mijn hart en was een voorbeeld voor mijzelf, hoe sterk hij mij beïnvloedde, en hoe hij een voorbeeld was van hoe dankbaarheid een kracht ten goede is.

 

En dankbaarheid verandert ons.

Ik had God’s woord vaak gebruikt om anderen te beoordelen in plaats van mezelf, maar nú veranderde er iets:

Ik merkte hoe mijn eigen gevoel van ontevredenheid veranderde in dankbaarheid. Dankbaarheid voor hem, dankbaarheid dat ik voor hem mocht zorgen…en mijn gevoel van ontevredenheid was opeens zo nietig. Die overgang van ontevreden zijn naar dankbaarheid duurde misschien maar vijf seconden, maar het veranderde mijn kijk op de dingen, voor dàt moment…en voor de rest van m’n leven.

 

Maar wat gebeurt er nou precies in die belangrijke vijf seconden?

Het is een moment waarop God de sluier van mijn ogen weghaalt en ik inzicht krijg in hoe ik werkelijk ben, en ik krijg dan vaak een verlangen om dat te veranderen. Hoe groot dat verlangen is, en hoe ik in die paar seconden reageer, maakt dat ik beslis om te worden herschapen door de kracht van de Geest, of om te blijven in dat boze, of teleurgestelde gemoed.

“En wij allen, die met een aangezicht, waarop geen bedekking meer is, de heerlijkheid des Heren weerspiegelen, veranderen naar hetzelfde beeld van heerlijkheid tot heerlijkheid, immers door de Here, die Geest is.” 

(2 Korintiërs 3:18)

 

 

Wees gezegend,

 

Sebo

Het gevaar van menselijke tradities..

Naarmate de eindtijd vordert, wordt het voor ons, gelovigen, steeds belangrijker om een duidelijk standpunt in de nemen, teneinde een duidelijk onderscheid te maken tussen ons, gelovigen, en de wereld.

De maatschappelijke en geestelijke  'scheidslijnen' tussen rijk en arm, goed en kwaad worden dan ook steeds scherper.
Vóór, of tégen same sexe marriage,
Vóór, of tégen lhbtq+, vóór of tégen vrouwen in het ambt, vóór of tégen  het blootleggen van en ageren tegen ('oordelen' over) dwaalleringen en dwaalpredikers, ... tatoeages, roken, bepaalde 'musicvormen', wèl, of géén halloween, wèl of géén kerstman, of kerstboom, of sinterklaas, etc., etc., etc., etc ....

Het liefst ziet de wereld om ons heen, dat wij als gelovigen nèt zo doen als zij: géén stelling nemen! ''Vooràl niet oordelen!!'' Zoek het 'grijze' gebied maar op en...
...just go with the flow...
...voor de lieve vrede...
..omdat het zo gezellig is...

...laat een ander maar in z'n waarde...
.
Máárr...verworden wij dan zèlf niet óók tot een zoutloze, smaakloze, lauwe en flauwe kerk zoals Laodicea?!
JÁ! Als wij àlles maar op z'n beloop laten, ons een houding aanmeten van: ''je moet er niet zo zwaar aan tillen..'' en: ''ach..het is toch gezèllig? Niks mis mee, toch?!",  verslappen we en worden we gelijkvormig aan de wereld!

En gelijkvormig aan de wereld betekent: NÍÉT gelijkend op Jezus!!
Dan is er dus geen onderscheid tussen de gemeente en de wereld.

Colossenzen 2:8 zegt hierover het volgende:  
"Pas op dat niemand u als buit meesleept door de filosofie en inhoudsloze verleiding, volgens de overlevering van de mensen, volgens de grondbeginselen van de wereld, maar niet volgens Christus."
(wees alert op menselijke tradities)

 
En wat betekenen deze woorden van Paulus nog, als we er niet of niet voldoende naar leven?
Worden die woorden dan niet inhoudsloos, leeg, betekenisloos geworden door onze lauwe of zelfs laffe houding..?

Zo word ik al enige tijd beziggehouden met een bepaalde gedachte met betrekking tot de laatste weken van het jaar..èlk jaar.

Als geschiedenisliefhebber weet ik een beetje over de stammen van de Grote Volksverhuizing, rond de 5e en 6e eeuw, zoals de Visigoten, Barbaren, Vandalen en Germanen.

Dit waren bijzonder wrede volkeren, met riten en gebruiken die in onze tijd gelukkig verdwenen zijn.

Op enkele na...

Één daarvan is het feest van de zonnewende, waarin allerlei zg.'goede'symbolen van vruchtbaarheid en symbolen van boze geesten in een boom werden gehangen, waarna deze in brand werd gestoken terwijl men er omheen danste.

Op voorwaarde dat men zich liet "christenen" (kerstenen) stelde Rome dat men de eigen riten en symbolen mocht behouden.

Na enkele eeuwen slopen deze riten vervolgens tòch de kerk binnen, ondanks pogingen dit te verbieden.

In onze tijd kennen we nog stééds diezelfde 'kerstenings'boom, ofwel: kerstboom, en nog steeds rond dezelfde periode zetten we hem op, hangen er onze symbolen (kerstballen) in en versieren hem met kaarsjes of lampjes en steken die aan.

En ooit bepaalde Rome, deze dag samen te laten vallen met de viering van Christus' geboorte.

Welnu, al heel lang stuit het mijzelf enigszins tegen de borst om, sámen met de ster van Bethlehem, ook zo'n boom in huis of kerk te halen.

Voor mijn geweten hoort één van deze twee niet thuis in mijn persoonlijk geloof en het moge duidelijk zijn, welke dat is...

Wees waakzaam en heb een heerlijk Geboortefeest van het Lam God's! 

en wees gezegend,

Sebo

 

donderdag, 27-11-2025

''De jeugd heeft de toekomst!"

Maar wat voor toekomst ìs dat?
En wàt, als je die toekomst niet kan dragen? Of wìl dragen?
Wàt, als de wereld té zeer lonkt, om school, of kerk, of vereniging nog interessant genoeg te houden om je voor in te zetten?

Stel, jij en je zus zitten bij de jeugdgroep van de kerk van vader en moeder (opa zat er misschien zelfs ooit in de oudstenraad). 

Zómaar een denkbaar scenario:

Jan: ''Yó! Dude! Ga je mee chillen vanavond?"
Piet: "Uhh..nee..ik heb vanavond jeugdavond..''
Klaas: "Hey..chill out gàst! De babes zijn er ook! Beetje gamen, lekka blowen en Bob neemt booz mee van z'n vader!"
Piet: "Nee..uuhh..nee..ik kan ècht niet. M'n zus gaat ook..anders krijg ik ruzie met m'n vader..''
Jan: "Bóóóring..!!"

Tsja..daar zìt je dan..met je goeie gedrag en je suffe kop, bij die jeugdclub die alleen maar duffer wordt en waar je zóó geen zin in hebt. En je bent misschien lijfelijk bij de jeugdavond, maar in je hoofd heb je nu een joint op je lip en een gameconsole in de hand.

Pff...en op vrijdag 'mag' je óók nog es naar jeugdsoos...pffff...bóóring!
Al je vrienden zitten in de stad op zaterdag...maar JÍJ moet zonodig om 23:00 al thuis zijn, wànt... zondag moet je weer naar de dienst! Pfff....zucht..!

Ja, ik weet het: het leven van een tiener is geen pretje en dat van een gelovige tiener al helemáál niet! Eerder een marteling!
Há! En dan durven 'ze' je ook nog te vragen om bijvoorbeeld op zaterdagochtend mee te helpen met schoonmaken in de kerk! De brutalitéít!! Wat dènken 'ze' wel niet, dat jij 's ochtends met je arm in de plee gaat zitten waar iemand gepoept heeft?! Hoe dùrven 'ze'..!! Alsof je niks beters te doen hebt!

Uhh...nee..

Welbeschouwd heb je inderdaad níéts béters te doen!
Ik wéét dat je ècht wel gelooft. Dàt hoef je mij niet te bewijzen. En dat je best wel ré-de-lijk trouw bent in bijbellezen en bidden, weet ik ook.
En de Here God weet dat nog véél beter!
Máár, jongedame, jongeheer, wéét jíj ook, hóé graag God wil dat JÍJ véílig bent? Veilig voor de verleidingen van de wereld?
Of hoe graag Hij jou in Zijn GEZÌN ziet, hoe graag Hij wil, dat jongeren en ouderen SAMEN optrekken? 
Heb jij énig idee, hóé graag die-en-die oudere zuster of broeder eens een bezoekje zou krijgen van jullie, jongelingen?

Heb je door-de-week (even) vrij?
Ga dan s' morgens eens een bakkie koffie/thee doen met de ouderen die op een bepaalde dag dan vaak in de kerk samen koffiedrinken.

En...'klussen' in de kerk, of kerktuin...is 'klussen' in God's huis!
Sámen, met ouderen èn andere jongeren, zorgen vóór elkaar en mèt elkaar. Lerend van elkaar: wat beweegt jullie jongeren, of wat hebben de ouderen allemaal meegemaakt?
En wie weet ontdekken jullie samen dat het eigenlijk best giga veel lol oplevert om samen allerlei activiteiten te ontplooien!

Kijk, in een huisgezin kookt moeder, laat Jan de hond uit, doet Maria de afwas en repareert vader de dakgoot.
Geen van die klusjes is altijd even leuk, maar sámen maken ze dat het gezin goed functioneert!

Kennen jullie dat lied van Opwekking, dat ''Familielied'' heet?
Wij zingen het in onze kerk af en toe, om elkaar te bevestigen dat wij onszelf conform de bijbel als ''gezin'' mogen zien...en BELÉVEN.

Hier het ''familielied'', Opw.767:

''Hoe mooi en hoe heerlijk 
als wij als familie, 
als broers en als zussen, 
om elkaar geven 
en open en eerlijk 
met elkaar omgaan, 
de vrede bewaren 
en eensgezind leven.
En het mooiste geschenk wordt ons gegeven: de zegen van God, een eindeloos leven.''

En dus:

Oudere,  leer van de jongeren en van elkaar
Jongere, leer van de ouderen en van elkaar.

Wees gezegend,

Sebo

Over Vruchten en Gaven en Bouwen...

Iemand 'wist' mij eens te vertellen dat de gaven van de Geest en de vrucht van de Geest hetzelfde zijn. Dat heb ik van meet af aan nooit geloofd!
De "vrucht van de Geest" (ik vergelijk het voor mezelf wel eens met één tros druiven met 'losse' druifjes) is feitelijk ook ècht een vrucht. 
En een vrucht...moet groeien!  

Dat begint, zodrá je je leven aan de Heer hebt gegeven en je je wilt laten leiden door Hem.
Als 45-jarige bekeerde woesteling had ik zo'n kindermeetlatje gekocht en aan de deurpost gehangen.
En ik had daar alle zeven afzonderlijke 'druifjes' van de Heilige Geest op geschreven:

-Vreugde

-Geduld

-Vriendelijkheid

-Goedheid

-Geloof 

-Zachtmoedigheid 

-Zelfbeheersing

Zo nam ik mijzelf in het prille begin van mijn 'pasgeboren' leven de maat:
Was ik vandaag al wat Vrolijker, Geduldiger, Vriendelijker?
Had ik al wat meer Geloof, was ik al een íétsiepietsie Zachtmoediger, 
had ik al wat meer..uuhh..ik durf het bijna niet uit te spreken...Zelfbeheersing??
Afijn, je raadt het al: één en ander ging, èn gaat nog steeds, niet bepaald van een leien dakje!
Om zo'n druiventros van de Heilige Geest te laten groeien, moet de rank vaak gesnoeid worden. 
En snoeien, dat weten we inmiddels wel, doet pijn, verdraaide pijn. "Groeipijn"..zeg maar.
Maar door in Jezus te blijven, zeg maar..steeds naar Hèm op te kijken, wordt het een stùk gemakkelijker:
Johannes 15 (HSV) zegt het zo:
"5 Ik ben de Wijnstok, u de ranken; wie in Mij blijft, en Ik in hem, die draagt veel vrucht, want zonder Mij kunt u niets doen."

En zo groeien we, met vallen en opstaan, steeds meer en meer naar Jezus toe.
Groeien, in vertrouwen èn groeien in geloof...     

Bij de Gaven van de Geest ligt dat heel anders: 

die kríjg je..gratis en voor niks..'kadootje' van de Heer, zeg maar!
Het heet dan ook niet voor niets GAVEN; een GESCHENK!

zie 1 Korinthe 12(HSV):
"7 Aan ieder echter wordt de openbaring van de Geest gegeven tot wat nuttig is voor de ander. 8 Want aan de één wordt door de Geest een woord van wijsheid gegeven en aan de ander een woord van kennis, door dezelfde Geest; 9 en aan een ander geloof, door dezelfde Geest, en aan een ander genadegaven van genezingen, door dezelfde Geest; 10 en aan een ander werkingen van krachten, en aan een ander profetie, en aan een ander het onderscheiden van geesten, en aan een ander allerlei talen, en aan een ander uitleg van talen. 11 Al deze dingen echter werkt één en dezelfde Geest, Die aan ieder afzonderlijk uitdeelt zoals Hij wil."  

Dus:
Wijsheid; je weet dingen die je zelf niet kunt weten
Je kennis mogen delen met anderen
Een bijzonder geloof
De kracht om te genezen
Wonderen doen 
Profeteren; boodschappen van God doorgeven
Weten wat wel en niet van de Heilige Geest komt
Verschillende talen van de Geest spreken
Die talen van de Geest uit te leggen. 

Deze gaven zijn van de Heilige Geest en Híj geeft ze aan een ieder naar ZÍJN goeddunken en op ZÍJN moment.
Tot slot: wat is dan het wezenlijke verschil tussen de Gaven en de Vrucht?
Simpel!
De Vrucht van de Geest heb je nodig om ZÈLF te groeien 
en de Gaven van de Geest gebruik je om de GEMEENTE te laten groeien. 
Of, zoals Gods woord het zegt: OPBOUWEN. 
Met de Vrucht van de Geest BOUW JE JEZELF OP en met de Gaven van de Geest BOUW JE DE GEMEENTE OP.

Tot groeiens en bouwens,

Sebo Hilberts

 Bidden als Jezus...

Het "Onze Vader" is op het eerste oog misschien 'gewoon een mooi gebed', maar als je naar de diepere inhoud kijkt, ontdek je dat dit zo 'eenvoudige' gebed veel ingrijpender en waardevoller is dan je op het eerste oog zou denken!

Onze Herder, Jezus,  vertelt aan Zijn discipelen over de diepere betekenis ervan in een gelijkenis.
De Heiland verlangt ernaar dat Zijn bruid, de gemeente, constant streeft naar een leven van intens en hartstochtelijk gebed.
Hij geeft ons een speciale taal voor gebed èn..Hij maakt ons vòl van verlangen om het hart van de Vader te zoeken, steeds intenser en hartstochtelijker.

Toen de leerlingen met Jezus optrokken en van Hem leerden, merkten ze dat Hij heel vaak bad.
Het was geen zeldzaamheid dat Jezus in àlle vroegte opstond, zich afzonderde, om lange tijd in gebed met de Vader te zijn.
Regelmatig bracht Hij zelfs de héle dag, of de hele nacht in gebed door! 
Jezus was wat de bijbel een 'Voorbidder' noemt. Hij bad VOOR ons, voor de mensen, wat inhield dat Hij pleitte voor de mens. Jezus was de Bemiddelaar tussen God de Vader en de mensen.

In de dagen dat de Here Jezus op aarde liep was hij de Goddelijke Bemiddelaar, Goddelijke Voorbidder, God..wandelend op aarde. Jezus hield ervan om voor ons te bidden en sprak graag met de Vader over ons, in bewogenheid en ontroering.
Toen de discipelen Hem eens hóórden bidden werden ze diep ontroerd. Hun diepste wezen, hun diepste gevoelens werden aangeraakt.
Hun geest werd als het ware 'wakker' en ze werden, in positieve zin, stinkend jaloers. Wat dáár gebeurde met de Heiland..dat...dat wilden zíj óók!
Ze wilden hebben, wat Jezus had!
Nadat de Heiland eenmaal klaar was, riepen ze als uit één mond:
"Heer, leer ons bidden!"

Lucas 11 (HSV)
"1 En het gebeurde, toen Hij ergens aan het bidden was, dat een van Zijn discipelen tegen Hem zei, toen Hij ophield: 
Heere, leer ons bidden, zoals ook Johannes zijn discipelen geleerd heeft."

Jezus' gebed bestond niet uit een uit het hoofd geleerd Onze Vader, en de rest even snel afraffelend.
Nee, de discipelen hoorden Jezus bidden als de Goddelijke Pleitbezorger en het was een gebed zoals ze dat nog nooit eerder gehoord hadden!

En de Heer zei toen:

Lucas 11 (HSV)

''2 Hij zei tegen hen: Wanneer u bidt, zeg dan: Onze Vader, Die in de hemelen zijt. Uw Naam worde geheiligd. Uw Koninkrijk kome. Uw wil geschiede, zoals in de hemel, zo ook op de aarde. 3 Geef ons elke dag ons dagelijks brood. 4 En vergeef ons onze zonden, want ook wij vergeven aan iedereen die ons iets schuldig is. En leid ons niet in verzoeking, maar verlos ons van de boze.''

Jezus bad met een intens verlangen naar het hart van de Vader, Hij bad met een diepe, diepe bewogenheid en ontferming voor ons en Hij bad met Goddelijk gezag... 

Wees gezegend,

Sebo

Spreuk van de dag:

.

 An entire sea of water can't sink a ship, unless it gets inside the ship.

 Similarly, the negativity of the world can't put you down unless you allow it to get inside you.

 Gemeente-verlating

Met pijn in het hart zie ik af en toe mensen hun gemeente verlaten. 

Wanneer dat gebeurt zou dat de oudstenraad en gemeenteleden veel verdriet moeten geven. 

Ik heb het al vaak meegemaakt, maar het went nooit. 

Soms is het domweg niet te voorkomen, vanwege verhuizing, veranderde inzichten o.i.d., maar veel vaker ligt de oorzaak bij een conflict! 

Een meningsverschil, gedraging, ontevredenheid, waarbij de gemoederen hoog op kunnen lopen en waarin de ene partij vindt dat de andere het volstrekt verkeerd ziet. 

Al dan niet terecht houden alle partijen compromisloos vast aan het eigen standpunt, zonder ook maar een strobreed toe te geven aan de ander. Want dat zou dan immers gezien worden als 'toegeven dat je fout zit' en daar kan natuurlijk geen sprake van zijn! 

En ja, helaas wordt vertrek dan meestal gezien als enige mogelijkheid, door beide zijden!

Het is echter noodzakelijk dat we als gemeente leren beseffen dat WÍJ, de schaapkens daar een grote verantwoordelijkheid in hebben!!

Als één de gemeente verlaat, betekent dat feitelijk amputatie van een lid van het lichaam van Christus en dat hoort pijn te doen. Simpelweg omdat er in zo'n situatie àltijd sprake is van verlies. Nòch als gemeente-verlater, nòch als gemeente, nòch als raad is er sprake van 'winnen' wanneer een lid of vaste bezoeker vertrekt. 

Welnu, wàt kunnen we doen om ervoor te zorgen dat er NIEMAND zelfs maar dènkt aan vertrekken?

Denk hier eens aan:

* Zijn er herders in de gemeente, nee...geen regelneven maar HERDERS? 

* Is er een nazorg/pastoraal team?

* Zijn er 'vertrouwenspersonen'?

* Is er voldoende ruimte voor gebed/persoonlijke begeleiding voor hulp/steun/troost-behoevenden?

En last but zeker niet least: hoe belangrijk is het voor voorgangers/raad om "gelijk te hebben"? 

(Denk erom: ècht belangrijke mensen zijn mensen voor wie belangrijk zijn niet belangrijk is!)

Is de wil en de moed voor verootmoediging aanwezig?? Daar ontbreekt het nogal eens aan, zowel bij leden als bij voorgangers en raadsleden, want eerlijk is eerlijk: christenen zijn soms nèt mensen...ze maken alleen méér fouten..

Waar is het verlangen gebleven om 'de ander uitmuntender te achten dan zichzelf'? 

Is er eigenlijk wel enige betrokkenheid bij iemands persoonlijke geestelijke en/of lichamelijke situatie? 

Heb je als lid het idee dat iemand de verbinding met de gemeente mist of verliest? 

Wees dan ZÈLF die verbinding en wacht niet tot 'een ander het wel doet'!

Heel vaak blijven ouderen weg, want er is niet echt feeling met de jongere generatie meer. 

Hierover twee dingen:

Voor de oudere: jóúw belangstelling in die-en-die jongere zorgt voor dat luisterend oor, dat hij/zij júíst nodig had!

Blijf niet weg, maar wéés er voor die jongeren, want ze hebben jóú júíst nodig! Wil niet altijd gelijk hebben maar wees zèlf ook bereid om te leren!

Voor de jongere: Néém je verantwoordelijkheid en práát met die-en-die oudere en ontdek de rijkdom van hun kennis! En ook voor jóú geldt: wil niet steeds gelijk hebben!

Toon interesse in elkaar, wéés er voor elkaar en schroom niet om met elkaar en voor elkaar te bidden! Daar heb je geen vaste bidstond voor nodig, alleen wat liefde voor elkaar.....

Wees gezegend,

Sebo

 Twijfel...

Misschien heb je dat ook wel eens, dat je gaat twijfelen aan God en aan Zijn aanwezigheid in jouw leven.

Soms komt die twijfel op in een moeilijke periode, wanneer je tegenslagen meemaakt zoals ziekte, het sterven van een goeie vriend, 

of het stuklopen van een relatie waar je alles van verwachtte. 

Je gaat God dan allerlei dingen verwijten en Hem misschien zelfs wel de rug toekeren.

Soms komt die twijfel op wanneer je gaat denken over God en over dat geloven eigenlijk toch maar een erg onzekere zaak is. Je kunt Hem niet bewijzen, zoals twee maal twee is vier wèl te bewijzen is. Dat is een veel grotere zekerheid dan de zekerheid van het geloof; het vertrouwen in de wetenschap lijkt een veel beter en steviger houvast dan het vertrouwen in God.

Is het hele geloof geen fictie? Bestaat God wel en doen we het niet allemaal voor niets?

In zo'n situatie kun je vreselijk opkijken tegen die 'zo zekere' en blije christen om je heen. Ze lijken totáál geen last te hebben van ook maar énige twijfel!

En ook wanneer je in de bijbel leest over de leerlingen van de Here Jezus, denk je over gelovigen te lezen, die wèl een ròtsvast geloof hadden. Als je tenminste af mag gaan op een zekere taal die ze spraken..

Toch vind je door de hele bijbel heen mensen in moeilijkheden en twijfel. Het is vaak "Ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp." (Markus 9:24)

En steeds weer moet Jezus tegen de discipelen zeggen: "Hoe hebt u geen geloof?" Ook wanneer je het opstandingsverhaal leest, blijkt de reactie van de discipelen niet geloof, maar schrik, ongeloof en twijfel te zijn! Zèlfs zíj geloven niets over de berichten van de opstanding van de Heer: "En hun woorden leken hun kletspraat en zij geloofden hen niet." (Lukas 24:11), terwijl zíj toch het duidelijkst Zijn woorden hadden gehoord, bij herhaling op herhaling.

En kijk eens hoe Thomas reageerde, toen hij het nieuws vernam..

Wij zijn met onze twijfels zo nu en dan dus duidelijk geen uitzondering!

Heel vaak ontstaat twijfel door slechte omstandigheden. We zitten in een donkere periode van ons leven, maatschappelijk, fisiek of geestelijk, of zelfs alledrie tegelijk. Het één lijkt het ander op te volgen of te veroorzaken en de Enige Die ons eruit kan helpen...doet dat niet! Waaròm niet? Waarom hoort God mij niet? Waarom dóét God hier niks tegen?!

Zó'n twijfelaar was Asaf ook.

Deze muziekmaker tijdens de regering van koning David zag al het onrecht om hem heen en raakte bijna verstrikt in teleurstelling, boosheid en verbittering.

Maar zie eens hoe hij híér weer uitkwam:

 

Psalmen 73

"1 Een psalm van Asaf.

Ja, God is goed voor Israël,

voor hen die zuiver van hart zijn. 

2 Maar wat mij betreft, mijn voeten waren bijna uitgegleden,

mijn schreden waren haast uitgeschoten, 

3 want ik was jaloers op de dwazen,

toen ik de vrede van de goddelozen zag. 

4 Tot aan hun dood zijn er immers geen boeien,

en hun kracht is fris. 

5 Zij verkeren niet in moeiten, zoals andere stervelingen,

en worden niet gekweld met andere mensen. 

6 Daarom hangt de hoogmoed hun als een ketting om de nek,

het geweld bedekt hen als een mantel. 
7 Hun ogen puilen uit van vet,
zij hebben de inbeeldingen van hun hart overtroffen. 
8 Zij spotten en spreken boosaardig van onderdrukking,
zij spreken uit de hoogte. 
9 Zij zetten hun mond op tegen de hemel,
hun tong wandelt honend rond op de aarde. 
10 Daarom kan Gods volk ertoe komen,
wanneer er een volle beker water voor hen uitgeperst wordt, 
11 dat zij zeggen: Hoe kan God het weten?
Zou de Allerhoogste er weet van hebben? 
12 Zie, dezen zijn goddeloos,
toch hebben zij in de wereld rust en vermeerderen hun vermogen. 
13 Ja, voor niets heb ik mijn hart gezuiverd

en mijn handen in onschuld gewassen. 
14 Want de hele dag word ik gekweld
en mijn bestraffing is er elke morgen. 
15 Als ik zou zeggen: Ik zal ook zo spreken,
zie, ik zou ontrouw zijn aan al Uw kinderen. 
16 Toch heb ik nagedacht om dit te kunnen begrijpen,
maar het was moeite in mijn ogen, 
17 totdat ik Gods heiligdom binnenging
en op hun einde lette. 
18 Ja, U zet hen op gladde plaatsen,
U doet hen in verwoesting vallen. 
19 Hoe worden zij in een ogenblik tot een verwoesting!
Zij worden weggevaagd, komen om door verschrikkingen. 
20 Zoals een droom vervaagt bij het ontwaken,
zult U, Heere, als U wakker wordt, hun beeld verachten. 
21 Toen mijn hart verbitterd was
en ik in mijn nieren geprikkeld werd, 
22 hoe onverstandig was ik toen, ik wist niets!
Ik was een redeloos dier bij U. 
23 Ik zal echter voortdurend bij U zijn,
U hebt mijn rechterhand gegrepen. 
24 U zult mij leiden door Uw raad,
daarna zult U mij in heerlijkheid opnemen. 
25 Wie heb ik behalve U in de hemel?
Naast U vind ik nergens vreugde in op de aarde. 
26 Bezwijkt mijn lichaam en mijn hart,
dan is God de rots van mijn hart
en voor eeuwig mijn deel. 
27 Want zie, wie zich ver van U houden, zullen omkomen;
U verdelgt allen die als in hoererij U verlaten. 
28 Maar wat mij betreft, het is voor mij goed dicht bij God te zijn.
Ik neem mijn toevlucht tot de Heere HEERE,
om al Uw werken te vertellen."

Dicht bij de Allerhoogste, in ZÍJN nabijheid, leren we de dingen te zien, zoals ze zíjn...en niet zoals de duivel ze ons wil laten geloven!
Dicht bij Vader zijn we veilig voor de valkuilen van de duivel, waar twijfel er één van is.

Wees gezegend,

Sebo

Eenzaamheid en naastenliefde

Eenzaamheid is gewoon, vriendschap is een uitzondering.

Het lijkt of er, naarmate er meer en meer mensen op de wereld komen, er ook meer en meer mensen leven in eenzaamheid. 

Alleen, onzichtbaar geworden in de anonimiteit van de grote massa. Je kunt temidden van een grote menigte staan en toch zal niemand je zien, jou opmerken. 

Zo kunnen we een flinke stapel collega's hebben en kennissen waar we misschien wel op een dagelijkse basis mee omgaan, maar...niemand die jou ècht kent.

Zóveel mensen kennen dat gevoel van eenzaamheid helaas maar àl te goed. Je wilt contact maken met iemand , maar je kunt het niet. Het lijkt of je de mogelijkheid verloren bent om werkelijk contact te krijgen. Het lijkt, of niemand "op jou zit te wachten"...

Ook in de kerk is eenzaamheid.

Ik ben aan één kant een beetje doof, dus hoor ik niet al te best meer.

In onze kerk is er een wekelijkse koffie-ochtend. "Open Kerk", heet het officieel en een ieder die wil, is dan welkom om een bakkie koffie te komen drinken en een praatje te maken.

Als ik er af en toe bij ben, versta ik weinig. Ik hoor meer geroezemoes, tenzij iemand rechtstreeks tegen mij praat op zeer korte afstand. 

Dat geeft me echter àlle gelegenheid om rond te kijken.  

En af en toe heb ik het gevoel dat iemand eigenlijk best eenzaam is. En soms líjkt er dan ook sprake te zijn van enige teleurstelling. Teleurstelling, niet alleen dat die persoon geen echte vrienden heeft in de kerk, maar ook teleurgesteld vanwege een gevoel dat er tòch niemand in hem/haar geïnteresseerd is.

Zo van: "Die-en-die broeder/zuster zie ik eigenlijk nooit met iemand praten. Hij/zij is er altijd, maar heeft nooit een gesprekje met iemand.." 

Ja, er zijn van die dagen dat ik wel eens het gevoel heb dat we als broeders en zusters een soort 'dubbelleven' leiden: er is het 'gemeenteleven', waarin we onszelf als christen laten zien..èn er is ons privéleven. En dàt gaat je niets aan, 'hoor' je niet naar te vragen en mag je je niet 'mee bemoeien'. Nou ja..vooruit, tot op zekere hoogte staan we dat toe, máárr..kom niet té dicht bij! Het moet niet al te persoonlijk worden!

Bijna, alsof beiden, ons christen zijn in de wereld, en ons christen zijn in de kerk volstrekt los van elkaar staan... 

Maar ìs dat ook zo?!

Hebben wij als broeders en zusters niet júíst ook een héle belangrijke verantwoordelijkheid naar elkaar toe?

Paulus zegt in Efeziërs 6:18 (HSV): 

"...18 terwijl u bij elke gelegenheid met alle gebed en smeking bidt in de Geest en daarin waakzaam bent met alle volharding en smeking voor alle heiligen."

" Alle heiligen"...dat zijn WÍJ, wíj, alle kinderen van de Here Jezus!

Hier staat dus onweerlegbaar, dat we als christenen een duidelijke zorgtaak naar elkaar hebben! 

En dat betekent dat we niet hoeven wachten tot 'iemand anders het al doet', maar dat we mogen stáán in die volmaakte liefde en zònder enige schaamte of schroom vrijmoedig op die ene zuster of broeder mogen afstappen om een praatje mee te maken, een bezoek-afspraakje  te maken of samen te bidden of domweg een lekkere wandeling mee te maken als diegene dat leuk zou vinden. 

Zorgen vóór elkaar is oneindig veel beter dan zorgen òm elkaar, en weet je: het is zóveel gemakkelijker dan we denken èn het zegent diegene..èn jezelf!

opdracht:

zoek de zegen....

Sebo

 Enschede, 21-01-2025

Kan ziekte een doel hebben? 

Dat is een vraag, die mij al langere tijd bezighield. 

Ik stelde deze vraag eens aan iemand en kreeg het volgende antwoord: 

"Natúúrlijk niet! Je denkt toch niet dat God iemand ziek wìl hebben?!" 

Uhh...okee. 

Diegene had de vraag niet helemaal begrepen. 

Ik vroeg niet of ziekte een doel kon ZIJN, maar of ziekte een doel kon HÈBBEN. 

Daar zit een wezenlijk verschil in. 

Dit is, wat ik geloof: 

We leven in een gebroken wereld, waarin de duivel de scepter zwaait. 

Lukas 4:5-8 (HSV) :

"5 En daarna bracht de duivel Hem op een hoge berg en liet Hem in een ogenblik tijd al de koninkrijken van de wereld zien. 6 En de duivel zei tegen Hem: Ik zal U al deze macht en de heerlijkheid van deze koninkrijken geven, want die is aan mij overgegeven en ik geef die aan wie ik maar wil; 7 dus, als U mij zult aanbidden, zal het allemaal van U zijn. 8 Maar Jezus antwoordde en zei tegen hem: Ga weg van Mij, satan, want er staat geschreven:  U zult de Heere, uw God, aanbidden en Hem alleen dienen." 

En dus: hier op aarde regeert de duivel, tòtdat de Heer terugkomt! 

Dat verklaart voor mij pijn, oorlog, ellende, rampen, ziekte e.d. Grijpt God dan niet in? 

Nou...(nòg) niet in de heerschappij van de duivel, maar wèl in het leven van afzonderlijke mensen. Dat betekent dat mensen van ziekte, aandoeningen kwalen, enz. kùnnen genezen. Zo zijn er legio mensen die naar genezingsdiensten gaan, zoals bijv. van Jan Zijlstra en soortgelijke mensen met een bijzondere opdracht (bediening/roeping). En inderdaad komt het voor (wereldwijd zelfs régelmatig!) dat mensen genezen, méde omdat er met hen en voor hen gebeden is. 

Jakobus 5:13-15 (HSV):

"13 Is iemand onder u in lijden? Laat hij bidden. Heeft iemand goede moed? Laat hij lofzingen. 14 Is iemand onder u ziek? Laat hij dan de ouderlingen van de gemeente bij zich roepen en laten die voor hem bidden en hem met olie zalven in de Naam van de Heere. 15 En het gelovige gebed zal de zieke behouden en de Heere zal hem weer oprichten. En als hij zonden gedaan heeft, zal hem dat vergeven worden. 16 Belijd elkaar de overtredingen en bid voor elkaar, opdat u gezond wordt. Een krachtig gebed van een rechtvaardige brengt veel tot stand." 

Maar wat nou als iemand níét geneest?? 

Er staat immers in Marcus 11:22-24 (HSV):

"22 En Jezus antwoordde en zei tegen hen: Heb geloof in God. 23 Want, voorwaar, Ik zeg u: wie tegen deze berg zal zeggen: Word opgeheven en in de zee geworpen, en niet zal twijfelen in zijn hart, maar zal geloven dat wat hij zegt, gebeuren zal, het zal hem gebeuren wat hij zegt. 24 Daarom zeg Ik u: alles wat u biddend begeert, geloof dat u het ontvangen zult, en het zal u ten deel vallen. 25 En wanneer u staat te bidden, vergeef als u tegen iemand iets hebt, opdat ook uw Vader, Die in de hemelen is, u uw overtredingen vergeeft." 

En dus: wat nù, als je tòch niet bent genezen..?? In dat geval hoor en/of lees je regelmatig: 

"Heb je wel voldoende geloof?" 

"Staat er misschien iets tussen God en jou?" 

"Heb je misschien gezondigd en dat nog niet aan Hem verteld?" 

En nog véél meer vragen van ongeveer dezelfde strekking. 

Maar volgens mij is er iets fundamenteels fout met deze vorm van vraagstelling: hóé goed bedoeld ook...er schuilt een beschuldigende vingerwijzing in en dus: een veroordeling! 

Ikzelf heb zelf ooit deze zelfde vragen gekregen van ouderlingen en had ze destijds misschien 'om de oren kunnen slaan' met Jacobus 5, wànt...staat daar niet dat het "gelóvig gebed" van de ouderlingen de zieke zal genezen? En staat er niet ook dat als ik gezondigd zou hebben, het mij vergeven zou worden? En dus zou ik nèt zo goed kunnen stellen: hebben die óúdsten dan zèlf wel voldoende geloof gehad tijdens hùn gebed voor mij?? Zou er misschien iets tussen hèn en de Heer kunnen staan?? 

Máár let op: híér loert de duivel op!!! Dit zou een úítgelezen kans zijn om  me te laten struikelen!

Wànt..als ik dàt gedaan zou hebben, had ik mijzelf aan eenzèlfde 'vingerwijzing' schuldig gemaakt! 

Beter is het, te zoeken naar een mogelijke oorzaak/reden van het uitblijven van een verhoring. 

En daarmee kom ik bij de kern van mijn vraag: 

Stel dat genezing uitblijft, zou dat dan een REDEN of een DOEL kunnen hebben? 

Hieronder zo'n mogelijk "doel": 

2 Korintiërs 12:7-10 (HSV):

"7 En opdat ik mij door het allesovertreffende karakter van de openbaringen niet zou verheffen, is mij een doorn in het vlees gegeven, een engel van de satan, om mij met vuisten te slaan, opdat ik mij niet zou verheffen. 8 Hierover heb ik de Heere driemaal gesmeekt dat hij van mij weg zou gaan. 9 Maar Hij heeft tegen mij gezegd: Mijn genade is voor u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Daarom zal ik veel liever roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus in mij komt wonen. 10 Daarom heb ik een behagen in zwakheden, in smadelijke behandelingen, in noden, in vervolgingen, in benauwdheden, om Christus' wil. Want wanneer ik zwak ben, dan ben ik machtig." 

Zo leerde Paulus om nederig te worden, waar hij vaak tamelijk arrogant was. 

Een ander, al even duidelijk voorbeeld van "Kracht wordt zichtbaar in zwakheid": 

Nick Vujicic, de man die geboren werd zonder armen en benen. Deze man is een getuige van de Heer en een ware zegen voor tienduizenden mensen, overal ter wereld. 

Nou vooruit dan, nog ééntje: 

Dick en Rick Hoyt, een vader die met zijn zeer zwaar invalide zoon diverse triathlons, marathons e.d. liep, waaronder de beruchte "Iron Man". 

Door hun houding en volharding werden ze over de hele wereld bekend om vervolgens een zegen, bemoediging en steun te worden voor duizenden. En réken maar dat deze mensen, nèt als Paulus destijds, hun longen uit hun lijf gebeden hebben en velen mèt hen!! Wat mij persoonlijk betreft: af en toe lijkt het alsof er een heel klein glimpje van begrip tevoorschijn komt, al begrijp ik vele malen vaker totáál niet wat God's bedoeling is. 

Ik heb inmiddels begrepen (hardleerse en langzame leerling die ik ben) dat alle narigheid en ongerechtigheden niet vàn de Heer komen, maar dat Hij ze wèl gebruikt! 

Dat betekent dat de Here God de pijn en narigheid vaak toelaat, simpelweg omdat Hij die dingen wil laten meewerken in het tot stand komen van iets goeds. Zo staat er in Zijn Woord dat Hij alle dingen doet meewerken ten goede.

 

Romeinen 8:28-29 (HSV):

"28 En wij weten dat voor hen die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen namelijk die overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn. 29 Want hen die Hij van tevoren gekend heeft, heeft Hij er ook van tevoren toe bestemd om aan het beeld van Zijn Zoon gelijkvormig te zijn, opdat Hij de Eerstgeborene zou zijn onder vele broeders."

En dus..kun je stellen dat àlle lijden, hóélang ook of in wèlke vorm ook, uiteindelijk bedoeld is om ons te vormen, te vormen naar het perfekte beeld van Jezus! 

De Heer verhoort weliswaar wel gebeden van ons, maar enkel op ZIJN tijd en inderdaad ook niet èlk gebed wordt verhoord, waarbij voor mij één ding als een paal boven water staat: het uitblijven van een gebedsverhoring betekent niet het uitblijven van een antwoord, want de Heer antwoordt àltijd! 

We moeten dat antwoord alleen wèl willen 'horen'...

Wees gezegend,

Sebo

 Same here...

Maar als ik voor haar een dagje uit betaal, zegt ze boos:

''Waarom?! Je wil me zeker de hele dag niet zien, hè?!!"

Ik zwijg dan, wijselijk.......

 Gelijkenis met een boom

Een mens lijkt op verschillende punten eigenlijk net een boom .

We staan in het leven, we groeien, we bloeien, we functioneren beter met meer licht, doorstaan vaak stormen, raken daardoor soms stukjes van onszelf kwijt, èn..we gaan dood. 

Toch?

Ik zie het volgende beeld voor me:

De ware christen is als een mooie boom, hij groeit en groeit, en hij zit met zijn wortels diep in de vaste grond, Die Jezus heet.

Als je een boom zijn licht ontneemt, of een groot deel daarvan, zal hij niet volledig uitgroeien. Hij zal niet bloeien, en geen vrucht dragen.

Maar mensen, die in God's Licht staan, mogen ook volledig uitgroeien en dragen daardoor ook veel vrucht.

En net als bij verschillende bomen, dragen christenen ook verschillende vruchten.

Een gezonde boom doorstaat zware stormen, verliest soms een aantal takken, maar zijn stam is sterk, en de grond houdt zijn wortels stevig vast. Die vaste grond houdt de boom overeind.

Het gebeurt ook wel eens, dat de wind de top van de boom stevig heen en weer zwiept, maar onder aan de stam is het lekker rustig.

Hoe dichter bij de veilige grond, hoe dichter bij de wortel, hoe rustiger.

Net als bij de Here Jezus; hoe dichter we bij Hem zijn, des te meer rust we zullen en mogen ervaren.

Hoe verder van de basis, de grond, hoe wilder de takken in de wind zwiepen.

Anders gezegd: hoe verder we in de wereld raken, hoe verder we verwijderd raken van die zo broodnodige rust die we alléén bij Hèm vinden, bij Jezus.

Door alle drukte in ons leven, kunnen we aardig meegesleept worden in de wereld van alledag.

Maar we moeten niet teveel naar onze zwiepende boomtoppen kijken, maar steeds weer terug gaan, naar onze wortels, die diep verankerd in de Here Jezus zitten. Dáár komt al het goede vandaan.

Hoe verder we van God af leven, en onze eigen gang gaan, hoe meer ons geestelijk leven vervaagt. En hoe onrustiger we worden. 

Als christen hebben we zelf in de hand, hoe dicht we bij de Heer leven, dat wil zeggen: we kunnen niet altijd voorkomen dat we worden verleid om af te dwalen, maar we hebben wèl zelf de keuze om úít de verleiding, úít de afdwaling...terug naar de Heer te gaan!

Wetende dat een gezonde boom, die diep geworteld zit, door alle narigheid en tegenslagen heen groeit, want hij krijgt zijn voeding vanuit de rijke grond. 

Hij zuigt het water door zijn wortels uit de grond, het broodnodige water. Hij krijgt een vol bladerdek, waar vogels schuilen en nestelen. Hij draagt veel vrucht, wat dan weer tot voeding van anderen mag zijn.

Het water van de boom is voor een christen het levende water, het Woord van God, ofwel de bijbel. Als we de bijbel lezen, worden we geestelijk gevoed, en daardoor groeien we in geestelijke zin. 

Lezen we echter niet, en vinden we alleen de zondagdienst wel voldoende, lopen we groot risico langzaam te verdorren, net als een boom die te weinig water krijgt.

Een mens die Jezus in zijn hart heeft, weet door alles heen, hoe moeilijk het soms ook is, dat God hem nooit in de steek zal laten, ook al voelt dat soms wel zo.

Een christen komt altijd sterker uit de strijd als hij de soms zeer pijnlijke levenslessen van de Here God heeft moeten leren.

Omdat hij weet: de Here God is vóór mij, wie zal dan tégen mij zijn?

Wij zijn méér dan overwinnaars, door de liefde van God, die Zijn eigen Zoon Jezus naar de wereld zond, om de fouten van de mensen op Zich te nemen, de schuld te dragen.

Als we dat met hart en ziel erkennen, mogen we voor eeuwig in Zijn licht staan en zo

volledig tot volle bloei komen...

Wees gezegend,

Sebo