HUILEN IN JE GEBED

Behalve extreem blozen, is huilen de enige emotionele uiting die voor vrij lange tijd sporen achterlaat: onze ogen worden nat, tranen rollen van onze wangen, onze blik wordt wat troebel. En dat is een handicap. 

Vaak (meestal) schamen we ons er ook voor. Waarom huilen we dan? Ik geloof niet het als een toevallig evolutionair bijproduct is ontstaan. Nee, ik geloof juist dat huilen een heel belangrijk doel heeft. Huilen is kostbaar, het maakt ons kwetsbaar en het is moeilijk te simuleren en daarom een heel eerlijk signaal aan onze omgeving. Een signaal dat we een ander dichtbij ons willen om ons te troosten wanneer we heel verdrietig zijn en om onze ervaring te delen wanneer we juist heel blij zijn.

Als we een stevige arm om ons heen voelen, stoppen we vaak met huilen. De nabijheid van de ander maakt ons rustig. Misschien is dat fysieke contact precies wat we dan juist willen en nodig hebben. Of we zijn zó vol van emotie, dat die arm juist de 'tricker' is, om ons hart uit te storten.

Óverstromend van verdriet of blijdschap, houden we ons in, maar eigenlijk staan we op ontploffen. En dan is dat fysieke contact juist het signaal om ons helemaal te laten gaan en plotseling kunnen we het dan ook niet meer houden. "In tranen uitbarsten", noemen we het.

Als we dicht bij God komen en Hij begint zelfs maar een gedeelte van Zijn hart met ons te delen, worden we er helemaal door overweldigd! Misschien gaan we wel lekker huilen als we ontdekken hoe liefdevol Gods Hart is en toch zo gebroken. Als God Zijn hart aan ons openbaart, zelfs maar voor een fractie, worden onze eigen harten verwond. Dat lijkt erg, maar vergis je niet: juist in die 'verwonding' zien we de grootheid van God en van Zijn Liefde voor ons en daardoor voelen we soms als vanzelf onze tranen opkomen.

God zegt, dat als we in Zijn onmiddellijke nabijheid komen, we misschien een gebroken en berouwvol hart krijgen, maar we zullen ook een hart krijgen dat zó dicht bij God is, dat het voelt alsof we in Hem wegsmelten. Zóveel liefde en intense bewogenheid is voor ons domweg té overweldigend om níét in tranen uit te barsten! En met een gebroken en berouwvol hart, een hart naar Gods wil, zien we pas wat het ècht betekent om God te kennen. 

Díé intense ervaring mocht ik hebben, en ik mag hem delen met jou! Kom maar bij Hem en stort je hart maar uit! Luister naar wat Hij je vertelt; dan kun je Zijn Liefde vóélen, zíén èn horen...

Wees gezegend,

Sebo

 ''Let's make Amerika groot again!"

Jaajaa.....

De ene deepstate marionetteclown is bijna weg en dan denken we..nee..zijn we er rotsvast van overtuigd, dat alles nu, met deze nieuwe pop, gauw beter wordt...

Máárr..vergeet de wereld niet iets???

Niet het marionetje regeert, en nee.. ook het baasje, deepstate, regeert niet en nee... óók hùn baasje, Soros, Gates, WEF, WHO, en al hun vriendjes regeren niet! Het is er maar één en díé laveert de planeet als een ware kunst-zeiler tussen alle kleine 'meevallertjes' door háárfijn en stipt volgens plan....rècht op zijn doel af, namelijk ...de ondergang.

Hij wìl dat..

Hij kàn dat..

Hij dóét dat..

En snel! Steeds sneller! Hij móét wel, hij heeft geen keus, wànt...zóveel tijd heeft hij niet meer!

Pardon? Wie hij is?

Ohh..niemand belangrijk..

Alleen maar de énige regeerder van deze héle wereld, ook wel de ''overste van de wereld'' genoemd.

Zeg maar, een beetje een loserstype.

Eentje met haast.

Veel haast! Haast om zoveel mogelijk mensen mee de diepte van de ondergang in te sleuren, vóórdat hij gestopt wordt...door iets Vréselijks..(voor hem dan, welteverstaan), namelijk

Die Ene..Die hem gewaarschuwd had....

Wanneer Hij komt, zal Hij hem z'n kop intrappen! 

En dat wéét het verliezende loserige overste-tje maar àl te goed!!

.

Vergeet dus maar de Ruttes, BBB-tjes, het pruilende Groene Linkse Klavertje. Vergeet àlle marionetjes maar en vergeet hun deepstate-baasjes en hùn NWO-baasjes maar...

Het ìs er maar één!

En welbeschouwd..hééft díé al verloren!!

MARANATHA! JEZUS KOMT!!

1 juni 2016

"Zou je een bepaalde periode uit je leven over/anders willen doen als het kon?"

Deze vraag stelde de Evangelische Omroep haar lezers.

Van mezelf kan ik met een rein geweten volmondig zeggen: "Nee!"
Want...stèl dàt...dan zou ik een ander mens geweest zijn.. met andere ervaringen (want dáár gaat zo'n 'wens' tenslotte om, niet?) en dus ook andere mensen, andere emoties en van daaruit, misschien zelfs een ander karakter. En stel dat je er werkelijk voor zou kunnen kiezen. Beiden, de wens èn/of de mógelijkheid ertoe, leiden tot één vraag: Wat blijft er dan over van "Je bent bedoeld!", "God houdt van jou zoals je bent." Zelf ben ik pas 8 1/2 jaar christen en enkele perioden daarvoor waren bepaald geen vakantietripje, maar toch zou ik never-nooit-niet een periode over willen doen, want hoewel er veel is gebeurd, was de Heer steeds in controle. Lang voor ik het zelf wist of wilde of besefte, wist de Here God al dat ik Hem ooit ondanks mijn stukje 'bagage' bewùst en oprecht zou gaan zoeken. Dus: zou ik een periode over (en dus anders) willen doen? Nee, want hoewel m'n hart versteend was door haat, heeft Hij het stapje voor stapje zacht gemaakt. En dat hele 'weekwordings'-proces was een megageweldige ervaring, die ik voor geen goud had willen missen!

Natuurlijk, ik ben niet 46 jaar dood-ongelukkig geweest. Integendeel: juist in de laatste 12 à 15 jaar vóór mijn bekering was ik oprecht gelukkig. Ik genoot van het vrijgezelle leven met volle teugen (lees: flinke slokken). Ik had een geweldige baan, leuke collega's, een voor een vrijgezel zeer redelijk salaris en woonde al enkele jaren (nog steeds) in een alleraardigst klein huisje met een joekel van een tuin.
Een geestelijk gezonde jongen die leefde zoals elke notoire vrijgezel leeft: 'vrijheid, blijheid' en 'geniet van het leven, het duurt maar even.'
En het was precies in díé periode van rust en wat ook wel genoemd wordt 'peace of mind' dat ik besloot om eerlijk en oprecht, zonder voorbehoud, gericht naar de Here God te zoeken.

Nu, een aantal jaren later kijk ik met ontzettend veel plezier op die periode terug en ja, eerlijk is eerlijk: soms, heel soms ook wel met een beetje heimwee.
Het voelde een beetje alsof ik jaren op een wildwaterrivier had gevaren, slechts bezig met het hoofd boven water te houden en toen opeens, toevalligerwijs, in een zijtak belandde waar het water kalmpjes stroomde en ik op adem kon komen. Rustig dobberend op dat stroompje van geluk had ik alle tijd om te genieten van al het moois om me heen. Dat is, hoe ik die laatste periode van 12-15 jaar vóór mijn bekering ervaar.
Ik had niets te wensen, niets nodig wat ik niet had en dàt was (in mijn geval) dé periode/situatie bij uitstek om eens uit te vissen of God nou werkelijk bestond of niet. In alle rust, oprecht maar kritisch lezend, onderzoekend en nadenkend, zonder overigens de geneugten des levens uit het oog te verliezen. 

Nee, ik zou geen periode over willen doen.
Elke periode van mijn leven, van baby naar peuter, van peuter naar kleuter en van puber naar adolescent was een bijna logische of onvermijdelijke opvolging van de periode ervoor. En stuk voor stuk hebben de verschillende perioden bijgedragen aan de karaktergroei van iemand die gaandeweg geleerd heeft om lief te hebben, vergeving te vragen en te geven, en steeds een ietsiepietsie geduldiger en zachtmoediger te zijn dan het jaar daarvoor.

En daarom kan ik rustig zeggen:
Het niets over willen/hoeven doen is óók een vorm van  geluk...

God's zegen,

Sebo Hilberts

Je hebt zo van die dagen

Je hebt zo van die dagen die verglijden alsof de tijd niet bestaat. 
Je hebt ook van die dagen dat er zoveel gebeurt dat het lijkt of er weken verstreken zijn. 
Je hebt dagen die zich oneindig verlengen. 
Je hebt dagen die voorbij zijn voor ze begonnen zijn. 
Je hebt dagen dat de lucht van toekomst vervuld is. 
Je hebt dagen dat de geur van het verleden onontkoombaar is. 
Je hebt dagen die gelukkig voorbij zijn. 
Je hebt dagen die jammer genoeg bestonden. 
Je hebt dagen van hoop. 
Je hebt dagen van vrees. 
Je hebt dagen vervuld van alles wat een dag vervullen kan.
Je hebt dagen van leegte om alles wat weggevallen is. 
Je hebt dagen die ledigheid bieden (des duivels oorkussen, zo wil het spreekwoord). 
Je hebt dagen die vervulling schenken (de genade Gods, zo spreken zij die het horen kunnen).
Je hebt dagen van uiterlijke schijn. 
Je hebt dagen van innerlijke beroering. 
Je hebt dagen van invloed uitoefenen. 
Je hebt dagen van uitvoeren van uitvloeisels. 
Je hebt dagen van zonder moeite.
Je hebt dagen van geen stap te verzetten. 
Je hebt dagen die geen woord kan beschrijven.
Je hebt dagen die geen woord spreken.
Je hebt dagen die hoge verwachtingen hebben.
Je hebt dagen die lage spanningsbogen kennen.
Je hebt dagen die betekenis hebben.
Je hebt dagen die onopgemerkt voorbij gaan. 
En dan zijn er nog dagen.....

die ogen openen
die oren doen horen
die monden doen spreken
die moed geven

Defence rests....

"Waar BLIJF je nou met je rot-geloof !?!?"
..
"Heb je het nieuws de laatste tijd wel eens goed bekeken?! Nou? Heb je ergens jouw God kunnen zien ??"
..
"Waar ìs die rot-God van jou nu...hè?! Nou!? Nou!? Waar IS die nou?!"
..
" En dan moet je geloven in een God,..waar is ie dan als je hem nodig hebt?"
..
"ja dan is HIJ er niet.."

En zo zou ik nog een poosje door kunnen gaan...
Het gonst de laatste tijd van de verwijten naar een God, waar men niet in gelooft.
Zoveel leed, dat de laatste maanden, ja.. jaren ons, en dus ook mijn, netvlies passeert.
Huilende vaders, met kinderen op de arm, huilende moeders...zonder kinderen...
Ouden van dagen die steeds minder pensioen en zorg ontvangen. De zorg die stelselmatig wordt uitgehold.
Gemeenten en overheden, die steeds meer en meer hun eigen weg gaan, zonder zich ook maar één keer om de burger te bekommeren.
Anders gezegd: burgers, jong èn oud, die steeds meer en meer aan hun lot worden overgelaten, met een overheid die zich nog slechts en uitsluitend met de eigen (!) portemonee bezighoudt.
Om nog maar te zwijgen van de enkele honderdduizenden vluchtelingen en de steeds benarder wordende internationale toestanden.
Nee..of je nu gelooft dat Hij Allah heet..of Buddah..of Brahma.. of  Jahwe, het maakt bijna niet meer uit. Het komt er stomweg op neer dat: hóé Hij ook genoemd wordt...Hij IS er nu even niet! Althans...daar lijkt het op, het heeft er alle schijn van... zou je misschien denken.
We voelen zoveel nijd om ons heen, dat we er wel link voor uitkijken om NU het geloof aan te snijden als een gespreksonderwerp.
Nee, we kijken wel uit! We durven ons geloof zelfs nauwelijks meer te verdedigen! We kùnnen het niet eens verdedigen..!! En dan nòg: verdedigen we dan IETS...of IEMAND, verdedigen we dan een geloof, zeg: òns geloof, mijn geloof....of verdedigen we een God, mijn God?
En zomaar, out of the blue, knalt het opeens als een kanonskogel bij mij naar binnen:
Zoals we anderen niet hoeven te overtuigen van ons geloof, zo hoeven we datzelfde geloof ook niet naar anderen te verdedigen.
Toen de Liefde in Persoon werd aangeklaagd....zweeg de Liefde, wetend dat 'verdedigen' bij voorbaat zinloos was, in die zin dat het volk hem al bij voorbaat veroordeeld had.
Van àlle ellende en ongerechtigheden, die we thans op onze planeet kennen weet ik één ding zeker:
Dat wat ÌK, Sebo Hilberts, geloof, er heel zeker níét de oorzaak van is...
...ik geloof nl. in de Liefde.
Simpelweg Liefde met een hele grote hoofdletter 'L'.
Ik vraag me af: als iedereen weet dat slechtheid de oorzaak is van alle ellende in onze wereld, waarom de Liefde er dan voor aangeklaagd wordt?

De regenboog

Voor de meesten van ons betekent de regenboog het einde van de regenbui en het begin van de zonneschijn.
Voor christenen, zoals ik, staat hij tevens symbool voor het verbond dat de Heer sloot met Noach.
Voor schilders en kunstschilders staat hij voor het volledige kleurenschema.
En zo heeft de regenboog nog veel meer 'functies'.
Nog niet zo heel lang geleden is hij bijvoorbeeld geadopteerd door de internationale gay-beweging.

Hieronder een voorbeeld van hoe de ene 'functie' verward werd met een andere 'functie'.

In Baltimore woont een creatieve mevrouw, die van alles en nog wat maakt in het liefst zoveel mogelijk kleuren. Taartjes, lampjes, sierdingetjes, kunstbloemen en noem het maar op. Nu was deze mevrouw in haar creatieve uitspattingen op het idee gekomen om haar voortuintje wat op te vrolijken met wat kleurige lampjes, gemaakt van jampotjes die fleurig geschilderd waren, hangende aan een standaard.
Niets mis mee, zou je zeggen.
Maar helaas, niets was minder waar...
Op zeker moment vond zij een briefje op de mat:

"Beste bewoner,

Uw tuin is 'volhardend gay' aan het worden!
Ikzelf en anderen uit de buurt vragen u om dit in te tomen.
Dit is een christelijke buurt en er zijn hier kinderen.
Hou dit vol en ik zal gedwongen zijn de politie in te schakelen!
Uw soort dient respect te hebben voor God.

Een bezorgde huiseigenaar"

Tsja...wat moest ze dáár nu mee aan?!
Negeren? Er gehoor aan geven? 
Nee! Mevrouw koos ervoor om haar recht op kleur in het leven te verdedigen! In een plaatselijke krant liet ze weten "..nog véél méér kleur aan te brengen. Misschien zelfs mijn huis!" Tevens startte mevrouw een facebookpagina met als naam "Volhardend Gay", daarmee refererend aan de term uit het briefje.
Het resultaat?
Overal in de wereld wordt de pagina bezocht. Honderden en honderden foto's van allerhande gebouwen, voorwerpen, natuurlijke verschijnselen, enz. worden geplaatst. Een feest voor het oog! En daarnaast ontstaan er op die pagina allerlei leuke of interessante discussies en...mevrouw heeft er zowaar een 'handeltje' bij, waarmee ze wat centjes verdient: voorwerpen en kleding in regenboogkleuren, verrijkt met de naam "Volhardend Gay".

Welnu, ik ben niet gay.
Integendeel:
ik volhard stoutmoedig in het hetero-zijn.

Maar híér wil ik toch wel mijn steun aan betuigen. De wereld is al zwart/wit genoeg en dus..wat kleur in het leven is meer dan welkom.
Wat begon als een tamelijk beschuldigend en veroordelend anoniem briefje door iemands misvatting, eindigde in een ware stortvloed van kleur...

Facebook:

 https://www.facebook.com/RelentlesslyGay?hc_location=ufi

De regenboog is niet alleen van homo's,

niet alleen van christenen,

maar van ons allemaal..!

Over geluk gesproken...

Daar zit ik dan weer..
Één uur middernacht geweest.
Alles is stil. Geen geluiden om me heen, behalve dat van de toetsen die ik aansla.
Even niets.
Helemaal niets..
Lekker alleen, bij een klein lampje, de dingen van alle dag van me afschrijvend.
Een glaasje wijn naast me, een gezellig huisje, een lieve vrouw die boven in bed niets meekrijgt van dit oeverloze gezwets..
Soms heb je weinig nodig, heel weinig, om toch zielsgelukkig te zijn. Om, op zo'n moment, te voelen dat àlles klopt...
Zomaar, zonder reden, bedenk ik opeens, hoe goed wij het samen hebben.
Zoveel ellende in de wereld, zoveel verdriet om ons heen. Zoveel ziekte en pijn; en ja: ook wijzelf zijn daar niet helemaal vrij van.
Maar toch...ondanks onze fysieke beperkingen hebben we het goed met z'n tweetjes. We houden van elkaar, hebben ons kleine huisje en tuintje en we mogen genieten van de dingetjes die we hebben. En in mijn ogen zijn dat er nogal wat!
We hebben niet veel geld, maar we hebben ons natje, ons droogje, en zijn, misschien niet modieus, maar toch goed gekleed en we hebben genoeg te eten.
Nee, wij maken geen deel uit van die steeds maar groeiende groep die op of onder de armoedegrens leeft. Nog niet... En ik ga er ook niet vanuit dat dat binnenkort het geval zal zijn, maar je weet natuurlijk maar nooit. Het kan je zomaar overkomen, ook zonder dat je zelf daar schuldig aan bent.

Nee, niet afdwalen..niet díé kant op..

Wij hebben het met het weinige dat we hebben goed! En daar genieten we van. We hebben òns,.. elkaar!
Die gedachte brengt me terug naar hoe het ooit was voor mij persoonlijk:
Vrijgezel, vaste baan, nooit een relatie gehad,..en ik leefde het leven zoals dat in het algemeen van een vrijgezel wordt verwacht: vrijheid, blijheid. En daar was ik gelukkig in, oprecht gelukkig. Natuurlijk waren er momenten dat ik fantaseerde over een meissie hebben, hoe het zou zijn, hoe ze er uit zou zien, hoe we met elkaar om zouden gaan. En ook dáárin voldeed ik volkomen aan het profiel van een vrijgezel: ik idealiseerde het 'vrouw-beeld' en een eventuele relatie.
Als in 2006 een collega of vriend had gezegd: "Sebo, kerel, luister: over korte tijd zul jij getrouwd zijn!", zou ik hem schaterlachend uitgelachen hebben.
"'tuurlijk joh! Jij je zin, jouw feessie, maarehh...aan MIJN lijf geen polenaise!! Laat MIJ maar gewoon vrijgezel blijven, dan mág ik tenminste nog eens wat!!"
Ahum..hoe ánders werd dat in 2008...
En nu, na bijna zes jaar huwelijk met een moeilijke start, kan ik mezelf niet eens meer als vrijgezel voorstellen! 46 jaar alleen, 6 jaar getrouwd. En hóé anders en rijker is dit heerlijke leven!
Nee, ik zou voor geen goud meer willen ruilen!! Natuurlijk: soms is het heerlijk om even alleen te zijn. Even 'niet getrouwd te zijn', 'vrij' te zijn, maar na een uurtje of twee... moet ik toch effe bellen..even haar stem horen.

Ja lieve lezer dezes, ik ben een gelukkig en gezegend mens...

Serious Request en de armoede in Nederland

Al sinds 19 dec. circuleert het volgende stukje over Serious Request op FaceBook:

"In Noord-Holland loopt een jonge vrouw naar de voedselbank, ze huilt omdat haar zoontje over twee dagen jarig is en ze geen geld heeft voor het tweedehands fietsje die hij zo graag wilde hebben....
In Groningen stapt een man in de bus i.p.v. zijn lease auto, trillend omdat hij zo juist vlak voor de kerst te horen kreeg dat het bedrijf waar hij 33 jaar voor gewerkt heeft failliet is verklaard
Een jong gezin in Zuid Holland probeert tegen beter weten in al maanden hun rekeningen te betalen, maar achterstanden stapelen zich op. De woningbouw heeft ze per aangetekende brief laten weten dat ze uit hun huis gezet gaan worden, waarschijnlijk volgende week al.
In Overijssel heeft de vader van een jong gezin, bestaande uit 2 kinderen van 3 en 5 en zijn vrouw van 28, zijn pistool geladen in zijn hand. Een schuld, voor sommigen niet eens onoverkomelijk, de bijbehorende onbeschofte schuldeisers en deurwaarders hebben hem tot het uiterste gedreven...
Er klinken 3 harde knallen, een kort moment is het stil, dan nog een knal gevolgd door een ijzingwekkende stilte..........
Helaas realiteit die vaker gebeurt dan men zich kan voorstellen en vaak ook dichterbij dan je denkt.
Wat wil je nu zeggen hoor ik je denken.
Nou zonder SR2014 te kort te doen, want zowel achter als voor de schermen doen zij elk jaar hele mooie dingen en heb ik daar echt veel respect voor.
Maar als ik zie dat de teller na 1 dag al op ruim 1.000.000 staat vraag ik me wel af waarom dit dan wel kan.
Terwijl misschien 1 of 2 straten verderop, of misschien wel bij je buren het water tot aan de lippen staat, en daar niets aan gedaan wordt, geeft men massaal geld uit voor het draaien van plaatjes.
Ik zou zeggen zet de radio goed hard, dan hoor je misschien de knallen niet."

Tot zover.

Ik kan daar alleen het volgende op zeggen:
Beste schrijver, er is zóveel "stille armoede" in Nld. dat wij, het rijke Nederland, ons langzamerhand tot de arme landen mogen rekenen. Bedenk dit eens: "De overheid neemt het geld, waar het is: de armen. Okee, die hebben niet veel geld, maar er zijn wel héél veel armen." In verreweg de meeste gevallen begint de schuld bij slechts enkele tientjes. Bijv. een naheffing van energie, teveel ontvangen huursubsidi, huurverhoging e.d. En als je dan ook nog eens één enkel foutje maakt mbt sollicitatieplicht, krijg je veel minder of zelfs helemaal geen uitkering.. Dit probleem is inmiddels zó massaal aanwezig en neemt dusdanig ernstige vormen aan, dat de overheid een instantie als het UWV heeft moeten terugfluiten mbt hun exhorbitante en onwerkelijke "strafmaatregelen". Echter, ondanks de massale aanwezigheid van armoede, durven mensen er nog steeds niet goed over te praten. Bijna alsof men zich schaamt voor de eigen armoede. Men praat er niet over. Het is taboe. Men wilt niet 'zielig' overkomen. En ja...dáár komt het stuk hierboven om de hoek kijken... Wat kunnen WIJ, gewone burgertjes daar nu eens aan doen?? Meer omkijken naar onze buren? Natuurlijk, altijd goed! Maar denkt de schrijver van het stuk hierboven nou werkelijk dat onze buren ons hun armoede laten zien?? En ALS..wat dan nòg? Kunnen wij onze buren uit de armoede halen?? Bedenk goed dat ook zij, die (nog) geen armoede hebben, geen vetpot hebben. Dat bestaat in Nederland alleen bij mensen, die die vetpot verkregen hebben over de rug van het volk. Wie dat zijn? De politici!!! En die paar honderdduizend mensen die meegedaan hebben aan de SR Extreme Cold Run (zo'n modderloop), SR Wielerrondes, een paar plaatjes aanvragen, en andere SR-Activities die hebben voor twee of drie euries gewoon gedaan wat ze konden. Ieder binnen zijn/haar eigen mogelijkheden. De wèrkelijke boosdoeners, aan wie de schrijver z'n stuk zou moeten adresseren, zijn de politici. Die mensen die elk jaar opnieuw maatregelen bedenken en uitvoeren om de kloof tussen arm en rijk zo groot mogelijk te maken.............

Sebo Hilberts

"384.000 kinderen in Nederland groeien op in armoede"

Ik zat bij een vriend van mij te praten met iemand over het geloof, zoals ik dat ken.
“Hoe ken je dat nou doen, mán? Dat is toch helemaal niets voor jou?! Jij kan jezelf toch beter dan deze onzin te geloven? Dat is toch een vèt zwaktebod, hoor?!! 
Ik vertelde hem dat ik juist vond dat het niet zozeer een zwaktebod was, als wel een teken van moed. Moed om allereerst voor mijzelf, maar ook naar anderen toe en vooral ook naar de Here God te erkennen dat ik het niet alleen kon. Dat gebeurde in mijn geval niet uit wanhoop of een plotseling opkomende hulpbehoevendheid. Integendeel: ik was best gelukkig op dat moment, zo vertelde ik hem.

We spraken zo nog een poosje en ik vond zijn taalgebruik best vermakelijk; waar kèn moet staan, zette hij kan of kon. Zo van: “Hey man! Ik kan jou nog wel van toen-en-toen. Maar toen kon ik B... nog niet.”
Later, naar huis wandelend, dacht ik hier over na en kwam, in mezelf glimlachend, tot de volgende slotsom:


Tussen Kennen en Kunnen

In Amsterdam hoor je vaak de verwarring tussen deze twee woorden.
Men zegt daar wel: “Ik kan jou wel, maar hem kon ik niet.”  En als men iets niet kan, zegt men vaak: “Dat ken ik niet..”

Een vreemde taalverbastering...
Toch zijn het wel degelijk twee hele belangrijke woorden die in een hele specifieke volgorde bij elkaar horen.
Iets niet kunnen betekent niet dat je het ook niet kent, maarr...als je iets niet kent, kún je het zéker ook niet!

Hoe zou ik Jezus kunnen volgen, als ik Hem niet ken?
Hoe zou ik Zijn weg kunnen gaan, als ik Hem niet ken? Dan kan ik toch ook nooit weten wát Zijn weg is.
“..De weg van de vrede kennen ze niet,” (Rom. 3:17)

Natuurlijk zou ik erop kunnen gokken en het zekere voor het onzekere nemen...
Wie weet: baat het niet dan schaadt het niet...
En dus: “.... een altaar met het opschrift: “Aan de onbekende god”. (Hand 17:23 Paulus in Athene)
Je weet maar nooit waar het goed voor is, toch....?!

“Maar hoe kunnen ze Hem aanroepen als ze niet in Hem geloven? En hoe kunnen ze in Hem geloven als ze niet over Hem hebben gehoord? En hoe kunnen ze over Hem horen als Hij niet verkondigd wordt?” (Rom.10:14)
En als ik nou intussen vaag iets gehoord heb over Jezus en dat staat me wel aan?
Ik moet Hem dan wel eerst verder leren kènnen. Dat betekent dat ik kennis met Hem moet maken.
Paulus zorgt in Athene voor zo’n kennismaking. Hij introduceert de Here Jezus bij hen, die Hem niet kennen.
“Wat u vereert zonder het te kennen, dat kom ik u verkondigen.” (Hand. 17:23, Paulus in Athene)

Vervolgens leer ik Jezus kennen.
Wat betekent dat? Ik leer te begrijpen, waar Jezus voor staat, wat Hij gedaan heeft en waarom. En wat ik hoor staat me wel aan. De rust die van Hem uitgaat is voelbaar! Ook al is Hij niet meer lijfelijk onder ons, tóch voel ik wat Hij in de mensen doet, die Hem aanhangen. Ik wil dat ook wel, ik wil die rust en die vrede waar ‘ze’ het over hebben ook wel eens voelen. Niet dat ik ongelukkig ben, maar dìt is toch wel héél anders...
En dan komt het moment van bekering. Het moment, dat ik besluit om ‘de leiding uit handen te geven’, omdat ik besef dat ik het niet alleen. 
Voortaan wil ik me laten leiden door wat Jezus zegt. Alleen....hoe doe ik dat? Ik weet immers eigenlijk nog niets. Nazorg, of liever gezegd onderwijs is wat ik nodig heb. Kennis opdoen over de wil van de Here God. Het leren kennen en begrijpen van de Weg, de Waarheid en het Leven, dát is nu van levensbelang geworden.
En ook daarvoor wordt zorg gedragen: 
“Houd hun dit voor, zodat ze een onberispelijk leven kunnen leiden.” (1 Tim 5:7 )

En zie daar: Het leren ‘kènnen’ van Jezus is voor mij begonnen!
Bijna automatisch volgt dan natuurlijk het grote doen dat een vrij logisch gevolg is van het ‘kúnnen’...
Het valt mij op, dat bij het leren kènnen vooral sprake was van derden, van mensen die mij over Hem vertelden.
Bij het ‘kúnnen’ echter zo lijkt het, komt het veel meer op mijzelf aan!
“5 Span daarom al uw krachten in om uw geloof te verrijken met deugdzaamheid, uw deugdzaamheid met kennis, 6 uw kennis met zelfbeheersing, uw zelfbeheersing met volharding, uw volharding met vroomheid, 7 uw vroomheid met liefde voor uw broeders en zusters, en uw liefde voor uw broeders en zusters met liefde voor allen.”
(2 Petrus 1: 5-7)
En dus: nu ik Hem kèn, zou ik Hem moeten kúnnen volgen...

Maar.. dat gaat zeker niet altijd zonder slag of stoot! Niet voor niets luidt een gezegde: “..struikelend achter Jezus aan”
Ik ben nl. nou niet bepaald iemand die zomaar klakkeloos alles aanneemt, maar naar leidinggevenden binnen en/of buiten de kerk bijna zonder uitzondering luistert met een zeer kritisch oor.
Tsja..en dan is daar nog die bijbel, het woord van God. Oh Mèèn, wat leest dát moeilijk! En is alles wat daar instaat wel waar, is het allemaal precies zo gebeurd, als het er staat? Letter voor letter?
En ja hoor, ook dáár geeft de bijbel zèlf het antwoord:
“16 Elke schrifttekst is door God geïnspireerd en kan gebruikt worden om onderricht te geven, om dwalingen en fouten te weerleggen, en om op te voeden tot een deugdzaam leven. (2 Tim. 3:16 NBV) 
Daar staat dus gewoon letterlijk dat de Here God de bijbel, Zijn Woord, niet gediktéérd heeft, maar de mensen Zijn boodschap als het ware gewoon ingegeven heeft. Ze hebben de dingen in hun eigen bewoordingen opgeschreven naar eigen beste kunnen, in hun eigen tijdse handschriften, culturen en tradities e.d. Maar blijkbaar altijd met als Grote Inspiratiebron de Here God zèlf!

En op één of andere manier maakt, het Woord van God op deze manier kènnende, dat ik het in mijn persoonlijk leven kàn toepassen! Dat staat er ook: “...kán gebruikt worden..” Dat heeft dus met een vrije keus te maken. Ik hoef me niet in allerlei bochten te wringen naar derden toe, als het gaat om de extactheid van het Woord. In feite gaat het nl. alleen om de essentie van de boodschap en dus niet om het al dan niet kloppen van een detail....
Door zó naar het Tweesnijdend Zwaard (het zwaard van de Geest, God’s Woord) te kijken kàn ik de keus maken om de essentie van het Woord, de boodschap (!), als leidraad te volgen bij het streven naar een “..deugdzaam leven”.

Tsja..en zo is dan het gedachtencirceltje rond:
door Zijn Boodschap, Zijn Woord, Zijn Zwaard van de Geest, te kènnen, kàn ik Hem volgen. Dat is een vrije keuze! Één die ik ooit gemaakt heb. Éen waar ik nooit spijt van gehad heb of ooit van zal hebben! Integendeel: door deze keus te maken, is mijn persoonlijk leven, in zowel maatschappelijke als in geestelijke zin zó ontzettend veel gemakkelijker, completer en mooier geworden in zo ontzettend veel opzichten........

Wees gezegend in Zijn warme deken van Liefde,

Sebo Hilberts

Heel voorzichtig

Het gaat een klein beetje beter. Als ik heel erg positief zou zijn, zou ik zeggen dat het zelfs een stùk beter gaat. Ik voel elke aanraking nog steeds als onaangenaam, pijnlijk of jeuk-opwekkend, maar het lijkt erop, dat dat steeds minder wordt.
Ondanks dat ik erg laat naar bed ging, was ik er toch ook weer erg vroeg uit. Desondanks een erg goeie nacht gemaakt. Een nacht zonder echt noemenswaardige jeuk. Eindelijk! Hoe anders is dat de afgelopen weken geweest... Geen dag of nacht ging voorbij, zonder drama. Jeuk waar je zó wanhopig en krankzinnig van wordt, dat je het liefst zou willen sterven. En geloof me, lieve lezer, dat is bepaald niet overdreven! Ik heb wel momenten gehad, dat ik met een mes probeerde mijn huid van m'n benen en voeten te schrapen. Afkoelen met een kei uit de vriezer hielp dan slecht heel even.
Tsja..en mèt die jeuk komen dan ook automatisch de droge huid en dus schilfers weer terug. M'n benen en voeten waren intussen ook weer behoorlijk dik geworden, dus we moesten ze zo'n beetje elke dag weer inzwachtelen. (rotklus..)

Maar inmiddels lijkt het beter te gaan. Ik mag het best zeggen... een stùk beter. Een héél stuk beter zelfs, want ik heb geen zwachtels meer om, m'n handen en armen hebben bijna hun normale kleur terug en de benen en voeten zijn, zonder te zalven en te zwachtelen, zo goed als normaal!

Ja, ik ben positief. Schoorvoetend, een beetje twijfelend nog, maar toch: positief.
Hoe heet dat in diplomatieke termen? "We zijn voorzichtig positief."

Heel voorzichtig... 

De ziel als waterpoel

De ziel als waterpoel

Als je het bovenstaande leest, denk je misschien; waar gaat dit nu weer over?
Weet je, op dit moment weet ik dat zelf nog niet eens precies.
Er speelt al een tijdje iets in mijn hoofd, en dat moet nu dus schijnbaar op papier, want ik was helemaal niet van plan nu iets te gaan schrijven.

Probeer je het volgende eens voor de geest te halen;
Ieder mens heeft een ziel, en die ziel is als een waterpoel.
Het leven is als de wind, en waait van een zacht aangenaam briesje, tot heel hard over het water, en soms stormt het zelfs over de waterpoel.
Als het zachtjes waait, gaat alles nog goed in de poel, alles blijft relatief rustig en in balans.
Maar dan komen de stormachtige dagen in ons leven. De problemen en tegenslagen walsen ons leven binnen, en wat gebeurt er met de rustige waterpoel?
Er komen golven aan de oppervlakte, en de poel wordt onrustig.
Als de wind nog wat verder aanwakkert, en tot storm uitgroeit, wordt ook het water ónder het wateroppervlak onrustig. Alles komt in beweging, en het anders zo heldere water, waar je tot op de bodem kon kijken, verandert in een troebele soep.
De wind voert allerlei troep mee, dat in onze waterpoel terechtkomt en blijft drijven of naar de bodem zinkt. 
Het water ziet er uit als modderwater, onbruikbaar voor iedereen.
Het voelt ook absoluut onprettig, ja, soms zelfs zeer pijnlijk.

Maar de waterpoel van een christen heeft een ’’geheim’’ wapen, namelijk de Here God.
Als we in tijden van storm tot God de Vader in Jezus’ Naam bidden,
(wat sterk aan te bevelen is in alle tijden en onder alle weersomstandigheden) komt Hij om de poel heen staan, zodat wij in de luwte van Hem kunnen vertoeven. Dát voelt aangenaam!
Dan zullen de golven wegebben, en het wateroppervlak zal weer spiegelglad worden.
Ook onderwater zal alles tot rust komen, en de waterpoel zal weer kraakhelder zijn, en schoon tot op de bodem, want Jezus ruimt alle troep (zonde) in onze poel op, als wij Hem dat vragen. Niet alleen de troep die aan de oppervlakte drijft, maar ook wat verborgen op de bodem ligt.
En alles is dan weer in balans tot de volgende harde wind.

Dat betekent dus niet, als we maar constant blijven bidden, we dan geen stormen zullen ervaren.
In ons leven staat de Here God pijn, tegenslag en verdriet toe om ons karakter te vormen, of Hij laat het toe voor een ander doel. Bijvoorbeeld als voorbereiding op iets.
Maar als we blijven bidden, zullen de stormen en harde wind wél afnemen.
Weet je, hoe onprettig zo’n storm ook voelt, we hebben het van tijd tot tijd wél nodig.
Om ons volharding bij te brengen, om ons te sterken in ons geloof, om te leren ons vertrouwen alleen op de Here te stellen, en niet op mensen of onszelf te vertrouwen.
We kunnen al deze dingen simpelweg levenslessen noemen, want de Heer heeft het goed met ons voor en laat voor degenen die Hem liefhebben, alles meewerken ten goede, lees je bijbel er maar op na.


Ik wens je vanuit het diepste van mijn waterpoel, windstilte toe, en kraakhelder water tot op de bodem van jouw poel.

Sebo

Vreemd...

En daar zit ie dan weer.
Diep in de nacht: 01:14 uur.....
Ik hoor boven wat geluiden. Greet is even in de badkamer.
Al enige tijd zit ik hier te lezen in oude dagboeken. Zes hoofdstukjes maar, maar wàt een impact!
Nee, ik hoef niet bang te zijn dat e.e.a. nog nadelige gevolgen heeft in mijn denken ofzo. Integendeel: terwijl ik het lees, kan ik me nauwelijks meer voorstellen dat het om MIJ ging! Ik lees het en ondertussen is het nèt of het om iemand anders gaat. Alsof ik het destijds schreef naar een verhaal van iemand die ik kende, ofzo.
De werkelijkheid is anders, en tóch...het komt me zo onwerkelijk voor. Het is, dat er mensen in mijn omgeving zijn die weten dat het daadwerkelijk om mij gaat, anders zou ik misschien zelfs nog gaan twijfelen aan het waarheidsgehalte ervan.

Dat betekent toch iets!
Dat ik, mijn eigen jeugd lezende, het gevoel heb dat dit zó ontzèttend ver van mij vandaan is, dat ik me nauwelijks meer kan vóórstellen dat het om mijzelf gaat.
Ikzelf ervaar dat als een mega-giga groot wonder..
Natuurlijk wéét ik dat dit mijn verhaal is, en ja, ik heb er mijn herinneringen bij, maar weet dit: al vóór ik een christen werd, heb ik geleerd om de zegeningen (alle fijne dingen) die ik maar kon meemaken, ook daadwerkelijk te tellen.
Ik ben maar gestopt met tellen...
Ik kan het allemaal niet meer bijbenen. Ik heb in de afgelopen vijftien/twintig jaar simpelweg tevéél mooie dingen beleefd om nog te kunnen tellen. En daar komt dan mijn bekering en alles dat daarna gebeurde nog bij! Oh ja, natuurlijk: ik heb m'n huidziekte, zoals ik al schreef en ja..daar vecht ik hard tegen en dat vergt scheepsladingen aan energie.
Maar die mijn oude dagboeken gelezen heeft, weet ook dat deze ziekte al mijn hele leven bij mij is en dat dat dus niet zal leiden tot een fysiek/mentaal falen van deze jongen. Daarvoor draag ik het simpelweg te lang met me mee.

Maar laat ik alle dingen eens bekijken van een statistische kant.
Zowel in mijn vorige èn mijn nieuwe gemeente, als in ongelovige kringen word ik gelezen.
Afgelopen week vertelde iemand uit mijn ongelovige vriendenkring, die 'mij' gelezen had, me dat ik statistisch gezien dood zou moeten zijn, gevangen zou moeten zitten, òf op z'n minst ergens in één of ander sanatorium behoorde te vertoeven. Hij staafde dit met gegevens, die vergelijkbaar waren met die van mij. En hij vervolgde zijn relaas door te zeggen dat het niet 'normaal' is en daardoor ook 'vrij bijzonder' dat een jongen, die tòch al zo onzeker is èn een dergelijk verleden had als dat van mij, in feite niet ( statistisch gezien) zo gelukkig 'behoorde' te zijn als ik. Dat was "niet normaal"..

Well...I love not to be normal...!!!!

Kwam zoekend naar iets anders dit stukje nog tegen....

01-06-2009
Nog heel even...

Tweede Pinksterdag.
Gisteren was Eerste Pinksterdag...heb ik me laten vertellen.
Ja, sorry hoor....ik ben er momenteel éven niet meer bij met m'n hoofd. Ik zou er, zéker gezien mijn geloof, echt bij stil moeten staan, maar ik krijg het niet voor elkaar. Andere dingen spelen in mijn hoofd (lees: vechten om een eerste plaats).

"Wat ik weet, wat ik denk en wat ik voel zijn af en toe niet in harmonie met elkaar. 'Wat ik weet' heeft ruzie met 'wat ik voel'. 'Wat ik denk' heeft ruzie met 'wat ik weet' en alsof dat nog niet genoeg is, mengt 'wat ik hoop' zich ook nog eens in die ruzie.
Als alle vier emoties ruziënd door m'n hoofd rennen, kun je je voorstellen dat de chaos zo ongeveer compleet is...
En dan, op zeker moment, komt Vader en grijpt ze allevier in de kraag!
'Wat ik denk' is een onruststoker, 'Wat ik voel' is een bedrieger en 'Wat je weet' wil altijd het laatste woord.
'Wat ik hoop' is de jongste en delft altijd het onderspit. Maar Vader heeft een oplossing: een oppasser om de ruziemakers uit elkaar te houden. 'Wat ik geloof' is zijn naam en die zal voortaan meevechten met 'Wat ik hoop'."

Dat schreef ik ooit eens.
En dat is nou precies, wat er momenteel plaats vindt in mijn hoofd!
En ja, natúúrlijk met betrekking tot de bruiloft.
Nog maar vier dagen. Vier dagen en dan mag ik mezelf een echtgenoot noemen..
De zenuwen gieren inmiddels door m'n keel als een heuze wervelstorm! Zal alles wel goed gaan? Is alles ook echt geregeld? Heb ik overal aan gedacht? Niks  vergeten? Ohh...als ik me maar niet verslaap..!! Passen de bloemen wel bij haar kleding? Zal ik er niet uitzien als een aangekleedde aap? ...ik vergis me vast in de deurbel.. Zal ik wel de goeie dingen zeggen? Ik 'verspreek' me vast...

Afijn, je snapt het al: ik sta hier zo ongeveer stijf van de spanning...
Dat doet natuurlijk ook het één en ander met m'n huid. Hoewel het op dit moment weer even meevalt, zie ik er de laatste tijd niet echt florisant uit. Samengeknepen, roodomrandde oogjes door een ontsteking die maar niet weg wil. Wondjes in het gezicht en op de handen (meestal 's nachts veroorzaakt) door krabben. Nervositeit, die zich uit in slecht/onrustig slapen en dat wordt, naarmate dé dag dichterbij komt, er niet beter op.
Gelukkig komt m'n zus donderdag al. Dat is wel een hele geruststelling.

Loslaten....

Zodra je iets wilt loslaten
hou je het juist vast.
Loslaten is niet een bezigheid
die je kunt beoefenen.
Het is niet een Doen,
maar een ont-doen.
Loslaten is geen activiteit,
maar het stoppen van een activiteit;
de activiteit van vasthouden.

En dat moet ik doen: loslaten. Vertrouwen dat het allemaal goed komt. Vertrouwen op God en op anderen, dat alles in juiste banen geleid zal worden. We hebben een goeie ceremoniemeester die uitstekend in staat is om de boel op poten te zetten.

en eindelijk...

Pffffff...Dàt hebben we gehad!

En nú op naar de wittebroods..uhhhh..jaren...?1 

Twee treinen

Ik zat eens naar mijn beeldscherm te kijken.
Al een poosje had ik een bepaald stukje in m’n hoofd met als thema: christenen naast niet-christenen. Ik stelde mijzelf daar een beeld van voor. Hoe staan wij als christenen in de maatschappij en hoe staan niet-christenen naast ons, christenen. Hoe maken zij hun keuzes?

Ik had een 'plaatje' voor me van twee sporen naast elkaar en een rode rijdende trein.
Langzaam wordt die trein ingehaald door een andere, witte trein en als ze naast elkaar rijden, remt de witte trein af, tot hij op dezelfde snelheid rijdt als de rode.
De rode trein heeft aan beide zijden deuren die open staan en de witte heeft alleen openstaande deuren aan de zijde van de rode trein.
Ik zit in de rode trein en zie af en toe mensen van de ene trein naar de andere springen. In die witte trein zitten mensen die er allemaal enigszins gelukkig of vrolijk uitzien en de lampen in die trein zorgen voor een flinke berg licht. In mijn trein brandt slechts hier en daar een storend flinkerende lamp, die veel te weinig licht geeft.
Ik wil wel naar die witte trein toespringen, maar ik durf niet. Ik zie het andere mensen doen.

Kijk! Die mevrouw naast me! Die stond op en liep naar de deur. Ze keek naar beneden, waar ze het spoor onder zich voorbij zag flitsen. Ze keek weer naar die open deuren en opeens was ze aan de andere kant, in de witte trein. Ik twijfel. Ik wil wel, maar stel je voor dat ik uitglij. Je zal net zien dat MIJ dat overkomt. Ik kijk uit het raam en weet dat de beide sporen ergens in de verte uit elkaar zullen gaan. De rode trein rijdt door en de witte gaat langs kronkelwegen naar boven, tegen een berg op. Toch lijkt het, als ik zo naar de horizon kijk, of ze wel uit elkaar gaan, maar ergens aan de horizon toch weer bij elkaar komen. Of is dat maar gezichtsbedrog?
Dan hoor ik ineens iemand mijn naam roepen. Ik draai me om en kijk weer naar de dichtstbijzijnde deur. Daar staat, in de witte trein, iemand in wat lijkt op een witte jurk ofzo. Diegene steekt de hand uit en roept nog eens mijn naam. Ik sta op, loop voorzichtig in de richting van de deur, maar blijf in de opening staan. Ook ik kijk naar beneden en zie de spoorrails gevaarlijk snel onder me voorbij flitsen. Ik durf niet, maar ik wil óh zó graag... En dan opeens...sta ik in de witte trein. Ik wordt luid verwelkomd met hoera-geroep en geklap. Her en der kloppen mensen me op de schouders, maar ik weet dat ik niet gesprongen ben en al dat verwelkomende geschouderklop dus niet verdien. Ík was het niet, die sprong. Integendeel: degene in die ‘witte jurk’ heeft me naar zich toegetrokken. Ik wil dat uitroepen, maar ik ben zo blij dat ik nu daar ben, dat het er niet van komt. Ik laat dan ook de feestvreugde in de witte trein maar gewoon over me komen en ik geniet ervan.
Eenmaal zittend op één van de zachte banken kijk ik uit het raam. Ik zie die rode trein naast ons rijden. Kijk! Daar zat ik zonet nog. Dáár, op díé plaats. En dan opeens, terwijl ik daar zat te kijken, zie ik door het raam ineens iemand van de witte trein overspringen naar de rode. Ik hoor stemmen van verdriet.
En zonder het in de gaten te hebben, merk ik dat ik huil om diegene. Ik voelde ook zomaar verdriet omdat die weer terug naar de rode trein sprong.
Ik roep hem. Ik probeer hem hier te houden, te bewegen weer terug te komen en terwijl ik dat doe, bemerk ik voor mezelf een zekere herkenning. Ik kende die sprong....
Jaren daarvoor deed ik hetzelfde...sprong ook terug naar die andere, zo bekende trein.
En opeens begrijp ik, waarom ik in die witte trein zit! Opeens begrijp ik wat mijn doel is, waarvoor ik op deze aarde ben! Het is plotseling, als donderslag bij heldere hemel, duidelijk waarom die witte trein net zo langzaam rijdt als die rode. Het is de bedoeling, dat ik er alles aan doe om te laten zien hoe mooi en fijn en behaaglijk het is in mijn ‘nieuwe’witte trein! Het is de bedoeling dat ik zoveel mogelijk mensen help om, net als ik, over te steken.

En dan zie ik langzaam de rode en witte trein elkaar verlaten. Aan de voet van een berg splitsen de sporen zich en de rode rijdt naar links weg. Nu kan ik hem niet meer zien, de berg zit ertussen en we gaan langzaam omhoog, tegen de berg op....

Dit verhaal had ik al enkele dagen in mijn hoofd en ik had het uitgewerkt om het misschien eens te plaatsen op m'n weblog.
Die zondagmorgen in de kerk sprak er een voorganger die luistert naar de naam Jan.
Dat is alles wat ik van hem weet.
En die voorganger... vertelde MIJN verhaal! Ik had het zelf verzonnen/bedacht. En nog tegen niemand gezegd. Ook nog niet geplaatst. Hij kón mijn verhaal op geen enkele wijze kennen!

Na de dienst wilde ik hem aanspreken. Wílde ja, maar ik durfde niet..
Tamelijk van mijn stuk gebracht ging ik naar huis, niet goed raad wetend met wat me zojuist was overkomen; niet goed wetend wat ik hiervan moest denken.....

Sebo

Ik zat bij een vriend van mij te praten met iemand over het geloof, zoals ik dat ken.
“Hoe ken je dat nou doen, mán? Dat is toch helemaal niets voor jou?! Jij kan jezelf toch beter dan deze onzin te geloven? Dat is toch een vèt zwaktebod, hoor?!!
Ik vertelde hem dat ik juist vond dat het niet zozeer een zwaktebod was, als wel een teken van moed. Moed om allereerst voor mijzelf, maar ook naar anderen toe en vooral ook naar de Here God te erkennen dat ik het niet alleen kon. Dat gebeurde in mijn geval niet uit wanhoop of een plotseling opkomende hulpbehoevendheid. Integendeel: ik was best gelukkig op dat moment, zo vertelde ik hem.

We spraken zo nog een poosje en ik vond zijn taalgebruik best vermakelijk; waar kèn moet staan, zette hij kan of kon. Zo van: “Hey man! Ik kan jou nog wel van toen-en-toen. Maar toen kon ik B... nog niet.”
Later, naar huis wandelend, dacht ik hier over na en kwam, in mezelf glimlachend, tot de volgende slotsom:


Tussen Kennen en Kunnen

In Amsterdam hoor je vaak de verwarring tussen deze twee woorden.
Men zegt daar wel: “Ik kan jou wel, maar hem kon ik niet.”  En als men iets niet kan, zegt men vaak: “Dat ken ik niet..”

Een vreemde taalverbastering...
Toch zijn het wel degelijk twee hele belangrijke woorden die in een hele specifieke volgorde bij elkaar horen.
Iets niet kunnen betekent niet dat je het ook niet kent, maarr...als je iets niet kent, kún je het zéker ook niet!

Hoe zou ik Jezus kunnen volgen, als ik Hem niet ken?
Hoe zou ik Zijn weg kunnen gaan, als ik Hem niet ken? Dan kan ik toch ook nooit weten wát Zijn weg is.
“..De weg van de vrede kennen ze niet,” (Rom. 3:17)

Natuurlijk zou ik erop kunnen gokken en het zekere voor het onzekere nemen...
Wie weet: baat het niet dan schaadt het niet...
En dus: “.... een altaar met het opschrift: “Aan de onbekende god”. (Hand 17:23 Paulus in Athene)
Je weet maar nooit waar het goed voor is, toch....?!

“Maar hoe kunnen ze Hem aanroepen als ze niet in Hem geloven? En hoe kunnen ze in Hem geloven als ze niet over Hem hebben gehoord? En hoe kunnen ze over Hem horen als Hij niet verkondigd wordt?” (Rom.10:14)
En als ik nou intussen vaag iets gehoord heb over Jezus en dat staat me wel aan?
Ik moet Hem dan wel eerst verder leren kènnen. Dat betekent dat ik kennis met Hem moet maken.
Paulus zorgt in Athene voor zo’n kennismaking. Hij introduceert de Here Jezus bij hen, die Hem niet kennen.
“Wat u vereert zonder het te kennen, dat kom ik u verkondigen.” (Hand. 17:23, Paulus in Athene)

Vervolgens leer ik Jezus kennen.
Wat betekent dat? Ik leer te begrijpen, waar Jezus voor staat, wat Hij gedaan heeft en waarom. En wat ik hoor staat me wel aan. De rust die van Hem uitgaat is voelbaar! Ook al is Hij niet meer lijfelijk onder ons, tóch voel ik wat Hij in de mensen doet, die Hem aanhangen. Ik wil dat ook wel, ik wil die rust en die vrede waar ‘ze’ het over hebben ook wel eens voelen. Niet dat ik ongelukkig ben, maar dìt is toch wel héél anders...
En dan komt het moment van bekering. Het moment, dat ik besluit om ‘de leiding uit handen te geven’, omdat ik besef dat ik het niet alleen ken...uhhh..kan.
Voortaan wil ik me laten leiden door wat Jezus zegt. Alleen....hoe doe ik dat? Ik weet immers eigenlijk nog niets. Nazorg, of liever gezegd onderwijs is wat ik nodig heb. Kennis opdoen over de wil van de Here God. Het leren kennen en begrijpen van de Weg, de Waarheid en het Leven, dát is nu van levensbelang geworden.
En ook daarvoor wordt zorg gedragen:
“Houd hun dit voor, zodat ze een onberispelijk leven kunnen leiden.” (1 Tim 5:7 )

En zie daar: Het leren ‘kènnen’ van Jezus is voor mij begonnen!
Bijna automatisch volgt dan natuurlijk het grote doen dat een vrij logisch gevolg is van het ‘kúnnen’...
Het valt mij op, dat bij het leren kènnen vooral sprake was van derden, van mensen die mij over Hem vertelden.
Bij het ‘kúnnen’ echter zo lijkt het, komt het veel meer op mijzelf aan!
“5 Span daarom al uw krachten in om uw geloof te verrijken met deugdzaamheid, uw deugdzaamheid met kennis, 6 uw kennis met zelfbeheersing, uw zelfbeheersing met volharding, uw volharding met vroomheid, 7 uw vroomheid met liefde voor uw broeders en zusters, en uw liefde voor uw broeders en zusters met liefde voor allen.”
(2 Petrus 1: 5-7)
En dus: nu ik Hem kèn, zou ik Hem moeten kúnnen volgen...

Maar.. dat gaat zeker niet altijd zonder slag of stoot! Niet voor niets luidt een gezegde: “..struikelend achter Jezus aan”
Ik ben nl. nou niet bepaald iemand die zomaar klakkeloos alles aanneemt, maar naar leidinggevenden binnen en/of buiten de kerk bijna zonder uitzondering luistert met een zeer kritisch oor.
Tsja..en dan is daar nog die bijbel, het woord van God. Oh Mèèn, wat leest dát moeilijk! En is alles wat daar instaat wel waar, is het allemaal precies zo gebeurd, als het er staat? Letter voor letter?
En ja hoor, ook dáár geeft de bijbel zèlf het antwoord:
“16 Elke schrifttekst is door God geïnspireerd en kan gebruikt worden om onderricht te geven, om dwalingen en fouten te weerleggen, en om op te voeden tot een deugdzaam leven. (2 Tim. 3:16 NBV)
Daar staat dus gewoon letterlijk dat de Here God de bijbel, Zijn Woord, niet gediktéérd heeft, maar de mensen Zijn boodschap als het ware gewoon ingegeven heeft. Ze hebben de dingen in hun eigen bewoordingen opgeschreven naar eigen beste kunnen, in hun eigen tijdse handschriften, culturen en tradities e.d. Maar blijkbaar altijd met als Grote Inspiratiebron de Here God zèlf!

En op één of andere manier maakt, het Woord van God op deze manier kènnende, dat ik het in mijn persoonlijk leven kàn toepassen! Dat staat er ook: “...kán gebruikt worden..” Dat heeft dus met een vrije keus te maken. Ik hoef me niet in allerlei bochten te wringen naar derden toe, als het gaat om de extactheid van het Woord. In feite gaat het nl. alleen om de essentie van de boodschap en dus niet om het al dan niet kloppen van een detail....
Door zó naar het Tweesnijdend Zwaard (het zwaard van de Geest, God’s Woord) te kijken kàn ik de keus maken om de essentie van het Woord, de boodschap (!), als leidraad te volgen bij het streven naar een “..deugdzaam leven”.

Tsja..en zo is dan het gedachtencirceltje rond:
door Zijn Boodschap, Zijn Woord, Zijn Zwaard van de Geest, te kènnen, kàn ik Hem volgen. Dat is een vrije keuze! Één die ik ooit gemaakt heb. Éen waar ik nooit spijt van gehad heb of ooit van zal hebben! Integendeel: door deze keus te maken, is mijn persoonlijk leven, in zowel maatschappelijke als in geestelijke zin zó ontzettend veel gemakkelijker, completer en mooier geworden in zo ontzettend veel opzichten........

Wees gezegend in Zijn warme deken van Liefde,

Sebo Hilberts

Een ontbijtje en zomaar een gedachte...

Een ontbijtje en andere zaken

07:00 uur... Langzaam wakkerwordend bemerk ik het geluid van dikke regendruppels op het schuine dak van ons slaapkamertje. Heel voorzichtig raak ik even lichtjes de arm aan van mijn lief, die daarop op haar rug draait. “Yès!”, denk ik en kruip snel lekker dicht tegen haar aan, vóór ze zich misschien weer wegdraait...

“Nog heel eventjes..”, denk ik bij mezelf, “..dan ga ik eruit om een lekker ontbijtje te maken..”

Dat ‘heel eventjes’ werd echter toch nog een uurtje of zo maar ja, laten we eerlijk zijn: fris en monter en fier als een atleet uit bed springen als je nèt lekker tegen je lief aan ligt? ‘Túúrlijk! Dàt gelooft je toch zeker zèlf niet?!!

Eenmaal tegen 08:00 uur beneden gekomen was mijn eerste gedachte: “koffie!” en genietend van  een reuze beker met dat zwarte spul ben ik maar eens bezig gegaan met een heerlijk ontbijtje voor op bed. Vers geperste sinaasappelsap, twee halfzacht gekookte eieren (dubbeldooiers), geroosterde boterhammen incl. drie/vier soorten beleg, roomboter en natuurlijk koffie(!). Zo voorzichtig mogelijk balanceerde ik de hele boel de smalle, stijle wenteltrap op naar boven, waar een genoeglijk ‘snurkje’ aangaf dat er langzaam iemand wakker begon te worden. Vervolgens de rugleuningen omhoog, bedtafeltje uitklappen en dienblad weer oppakken. Gelukkig ging alles goed en werd het  niet letterlijk een ‘ontbijt-op-bed’.... En zoals dat bij ons gebruikelijk is, moet er na elke maaltijd eerst even  een poosje ‘uitgebuikt’ worden....ahúm.

Zodoende waren we rijkelijk laat beneden, wat uiteraard de schuld is van mijn vrouw..vind ik.

Maar goed, eenmaal achter de toetsen, bedenk ik hóé gezegend wij eigenlijk zijn! Na 46 jaar en 44 jaar alleen te zijn geweest een partner vinden zonder echt gezocht te hebben en dan óók nog één, die in heel veel zaken op dezelfde lijn zit.

Ikzelf voel dit wel eens aan, alsof ik pas tóén door de Heer geschikt bevonden werd om haar partner te mogen zijn. Zeg maar: dat de Here God ons voor elkaar bedoeld had, vèr voor we zelf überhaupt aan een partner dachten, maar dat Grétha ‘in de wacht gezet’ werd, ‘bewaard’ werd totdat ik goed genoeg was in de ogen van de Heer. 

Goed genoeg..Dat wil zeggen: Hij wilde Zijn Greetje niet laten trouwen met een jongen die nog zo vol haat en woede zat. Nee, die jongen moest eerst diezelfde rust gevonden hebben, die zo belangrijk is voor àl Zijn kinderen. En zie daar: drie-en-half jaar mogen we elkaar al liefhebben. Dat lijkt opzich niet echt veel, maar als je daar de tijd tegenover zet die we beiden alleen zijn geweest, is deze korte periode in zichzelf al een hele prestatie!! Zeker, als je begrijpt wat er in die korte tijd allemaal gebeurd is: ziektewet, baan kwijt, hartoperatie, bijna doodgegaan, zware huidproblemen, chronische slijmbeurs-ontsteking gevolgd door dubbele operatie, nog steeds erg slechte schouder, enz. enz. enz.....

Geloof me lieve lezers, we zijn trots dat we alle dingen aankonden/kunnen, maar we zijn niet zo arrogant, te denken dat we het wel alleen kunnen, zonder de Heer!!!