Sebo Hilberts

Nederigheid of onzekerheid?

Over zelfreflectie aan de hand van God's woord..

We moeten stoppen met het 'nederigheid' te noemen...
Het is geen nederigheid. 
Het is onzekerheid.
Of erger...

Nederigheid zegt: "God heeft dit gedaan, nederigheid geeft God de eer." 
Onzekerheid zegt: "Ik hoor hier niet thuis." Onzekerheid diskwalificeert jezelf op voorhand.

Nederigheid en onzekerheid zijn niet hetzelfde. Bepaald niet! 

Velen van ons 'onzekeren' hebben het 'zichzelf zo klein mogelijk maken', (soms met als truukje "in naam van spiritualiteit") tot in de perfectie beheerst. 
We bagatelliseren onze gaven en talenten. We wimpelen complimenten af. We minimaliseren onze autoriteit tot een nul-punt. En ja, soms verontschuldigen we 
ons zelfs voor ons stemgeluid. 
En vaak doen we het maar af als "nederigheid", om lastige vragen vóór te zijn...

Ja, je leest het goed: ik zeg "we", want ik doel hier duidelijk op mijzelf en jullie, mijn lotgenoten.
Door de dingen die we hebben beleefd in onze jeugd èn later, hebben we een angst gekregen om zelfs maar gehóórd of gezien te worden.
Het liefst 'functioneren' we zo onhoorbaar en onzichtbaar mogelijk!
Want het voelt ongemakkelijk om gezien of gehoord te worden, soms zelfs pijnlijk.
En dat dat absoluut niets met nederigheid te maken heeft, daar zijn we ons maar àl te bewust van!
Het 'onszelf niet belangrijk genoeg vinden', 'niet goed genoeg', 'niet mooi genoeg', 'niet welluidend genoeg' kòmt van die onzekerheid, maar...kan zelfs leiden tot een gevoel of zelfs de overtuiging "minderwaardig"te zijn..!
WÁÁK DAARVOOR!! We moeten uit alle macht en aanhoudend bidden dat de Almachtige ons de kracht en de moed geeft om de veroorzaker daarvan, de duivel, head-on te bestrijden!
 
Jawel, de duivel. Want die is nl. de enige die ervan 'profiteert' dat wij niet inzetbaar zijn voor de Here God..
Want wanneer God een deur opent en wij zeggen: "Ik ben daar niet gekwalificeerd voor," dan is dat geen nederigheid, maar onenigheid met de hemel en een kolfje naar de duvel's hand.
Wanneer God mij zalft en ik zeg: "Iemand anders zou dit beter kunnen, Heer. Ik kan dat niet, ik ben niet geschikt.", moet ik er goed van doordrongen zijn (en overdenk dit goed!) dat ik feitelijk NIET OP VADER'S OORDEEL VERTROUW met betrekking tot mijn al dan niet kunnen, èn...afga op mijn ÉÍGEN KRACHT, in plaats van op God te bouwen..! 
We zijn nl. niet per ongeluk in die "roepings-omgeving" terechtgekomen. We zijn daar gepláátst.  
God maakt geen fouten met iemand ergens te plaatsen. Hij schat roepingen niet verkeerd in. En Hij wijst invloed niet willekeurig toe.

Als wij voor een taak bedoeld zijn, is dat omdat Hij ons daar vertrouwt en voor toerust!
En dus, we moeten stoppen met ons te verontschuldigen voor het innemen van de ruimte die God ons heeft toegewezen. 
Laten we stoppen met denken dat we minder zijn, zodat we éíndelijk kunnen komen tot het doel dat God de Vader met ons heeft.

We mogen God eren zonder onszelf kleiner te maken dan we zijn. Sterker nog, onszelf kleiner maken dan Vader ons bedoelt is een belediging 
voor Degene die ons heeft geschapen. Ons verleden heeft ons misschien getekend, maar we zijn door Vader God gemaakt en gevormd! 

Wij hebben onszelf niet benoemd, maar zijn juist door God hier geplaatst. En wanneer we ons door HÈM laten leiden, zullen we anders lopen. 
Niet 'óntwijkend' maar zeker..met vaste tred. We zullen spreken zonder te aarzelen of zelfs te stotteren.
We zullen leidinggeven zonder alles alsmaar te veel uit te leggen. We zullen zelfbewuster bewegen zonder onszelf constant af te vragen: "Hoort ik hier wel thuis?"

Nederigheid zegt: "Het is allemaal Zijn verdienste!" 
Maar het zegt nooit: "Ik hoor hier niet thuis..."

Hij, Vader God, heeft ons gekozen.

God's hulp en kracht, 

Sebo