Overgave

'Overgave' is een woord dat gemengde gevoelens bij mij oproept. 

Mijn anti-autoritaire en strijdlustige karakter wil het uitschreeuwen: "Nooit! Ik geef niet op, ik stop niet, ik zal nooit toegeven!!" Overgave suggereert dat ik schrómelijk heb gefaald en nu dus nu iemand bóven mij moet accepteren...

En tòch...
Tegelijkertijd is 'overgave' een prachtig woord en eigenlijk mijn moeilijkste, belangrijkste en mooiste doel van elke dag!

Ik weet dat ik niet kan winnen zònder de Heer en niet kan winnen vàn de Heer, maar alleen kan winnen mèt de Heer. zolang ik me aan Hem overgeef.
Hoewel mijn anti-autoritaire 'ik' zich verzet tegen overgave, eist mijn liefde voor m'n Verlosser die juist van mij. 

William Booth, de stichter van het Leger des Heils, zei ooit: "De grootheid van iemands kracht wordt bepaald door de mate van zijn overgave." De mate waarin ìk me aan Christus overgeef, bepaalt voor mij mijn succes in het (geestelijke) leven. 
Jezus wil dat ik heilig ben, zoals Hij heilig is (1 Petrus 1:15-16).

Alles wat minder is dan volledige overgave, is een voorwaardelijke overgave en dus, eigenlijk geen overgave. Over hoeveel gedeeltelijke of voorwaardelijke overgaven heb je in de geschiedenis gelezen? Overgave betekent dat het voorbij is. De ene partij geeft de strijd op. Ze geven toe. Zo moet het ook zijn in onze overgave aan Christus. En niet 'omdat we verloren hebben', maar omdat Hij voor ons gewonnen heeft! En daarom moet onze overgave absoluut en volledig zijn.  We moeten op het punt komen waarop we zeggen: "Tot hier en niet verder! Het is allemaal van U, Jezus. Alles. Mijn leven is van U. Ik ben dood. Het enige leven dat ik nu heb, is in U (Galaten 2:19-20). Gebruik mij hoe, waar en wanneer U maar wilt." Absolute overgave betekent dat zelfs onze dromen niet langer van onszelf zijn, maar dat ze ondergeschikt zijn aan wat Jezus van ons wil. Elk streven naar egoïstische verlangens moet worden begraven. Alleen Jezus doet ertoe.

Onvoorwaardelijke en totale overgave wordt gigantisch onderschat! We maken nu eenmaal fouten. We zullen falen. We zullen dingen die we aan Jezus hebben overgegeven, weer terugnemen. Maar we mogen nooit stòppen met ons over te geven. Als we de mist in gaan, moeten we ons opnieuw overgeven. En nog eens. En nog eens. Je kunt het zien als niveaus van overgave als je wilt, maar voor mijzelf geeft zo'n denkwijze niet goed de houding weer die nodig is voor een leven van absolute overgave aan God. Het gaat niet om gradaties van overgave. We moeten juist voortdurend streven naar totale onderwerping. Het is de staat waarin we moeten leven. Wanneer we Jezus iets minder geven, is het onze plicht om direct tot inkeer te komen en ons opnieuw over te geven.

In Jezus zijn we compleet. Bij Hem zijn we veilig. Zonder Christus zijn we niets, hoe we ons ook voordoen of hoe we ook pronken. Een leven zonder overgave is geen leven. Het is een wandelende dood, leeg. Discipelschap en overgave zijn volgens mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Je kunt het één niet hebben zonder het andere. Kies voor leven of dood. Kies voor Jezus of wijs Hem af. Kies voor overgave of hoogmoed. Als je Jezus wilt volgen, als je Hem werkelijk liefhebt met heel je hart, verstand en ziel, moet je kiezen voor absolute overgave aan de Koning der koningen en Heer der heren. Niets minder is aanvaardbaar voor onze heilige God. 

Waarom zou jíj je vandaag niet opnieuw overgeven?

Óók jíj ben geboren om vrij te zijn!

Sebo 

Nederigheid of onzekerheid?

Over zelfreflectie aan de hand van God's woord..

We moeten stoppen met het 'nederigheid' te noemen...
Het is geen nederigheid. 
Het is onzekerheid.
Of erger...

Nederigheid zegt: "God heeft dit gedaan, nederigheid geeft God de eer." 
Onzekerheid zegt: "Ik hoor hier niet thuis." Onzekerheid diskwalificeert jezelf op voorhand.

Nederigheid en onzekerheid zijn niet hetzelfde. Bepaald niet! 

Velen van ons 'onzekeren' hebben het 'zichzelf zo klein mogelijk maken', (soms met als truukje "in naam van spiritualiteit") tot in de perfectie beheerst. 
We bagatelliseren onze gaven en talenten. We wimpelen complimenten af. We minimaliseren onze autoriteit tot een nul-punt. En ja, soms verontschuldigen we 
ons zelfs voor ons stemgeluid. 
En vaak doen we het maar af als "nederigheid", om lastige vragen vóór te zijn...

Ja, je leest het goed: ik zeg "we", want ik doel hier duidelijk op mijzelf en jullie, mijn lotgenoten.
Door de dingen die we hebben beleefd in onze jeugd èn later, hebben we een angst gekregen om zelfs maar gehóórd of gezien te worden.
Het liefst 'functioneren' we zo onhoorbaar en onzichtbaar mogelijk!
Want het voelt ongemakkelijk om gezien of gehoord te worden, soms zelfs pijnlijk.
En dat dat absoluut niets met nederigheid te maken heeft, daar zijn we ons maar àl te bewust van!
Het 'onszelf niet belangrijk genoeg vinden', 'niet goed genoeg', 'niet mooi genoeg', 'niet welluidend genoeg' kòmt van die onzekerheid, maar...kan zelfs leiden tot een gevoel of zelfs de overtuiging "minderwaardig"te zijn..!
WÁÁK DAARVOOR!! We moeten uit alle macht en aanhoudend bidden dat de Almachtige ons de kracht en de moed geeft om de veroorzaker daarvan, de duivel, head-on te bestrijden!
 
Jawel, de duivel. Want die is nl. de enige die ervan 'profiteert' dat wij niet inzetbaar zijn voor de Here God..
Want wanneer God een deur opent en wij zeggen: "Ik ben daar niet gekwalificeerd voor," dan is dat geen nederigheid, maar onenigheid met de hemel en een kolfje naar de duvel's hand.
Wanneer God mij zalft en ik zeg: "Iemand anders zou dit beter kunnen, Heer. Ik kan dat niet, ik ben niet geschikt.", moet ik er goed van doordrongen zijn (en overdenk dit goed!) dat ik feitelijk NIET OP VADER'S OORDEEL VERTROUW met betrekking tot mijn al dan niet kunnen, èn...afga op mijn ÉÍGEN KRACHT, in plaats van op God te bouwen..! 
We zijn nl. niet per ongeluk in die "roepings-omgeving" terechtgekomen. We zijn daar gepláátst.  
God maakt geen fouten met iemand ergens te plaatsen. Hij schat roepingen niet verkeerd in. En Hij wijst invloed niet willekeurig toe.

Als wij voor een taak bedoeld zijn, is dat omdat Hij ons daar vertrouwt en voor toerust!
En dus, we moeten stoppen met ons te verontschuldigen voor het innemen van de ruimte die God ons heeft toegewezen. 
Laten we stoppen met denken dat we minder zijn, zodat we éíndelijk kunnen komen tot het doel dat God de Vader met ons heeft.

We mogen God eren zonder onszelf kleiner te maken dan we zijn. Sterker nog, onszelf kleiner maken dan Vader ons bedoelt is een belediging 
voor Degene die ons heeft geschapen. Ons verleden heeft ons misschien getekend, maar we zijn door Vader God gemaakt en gevormd! 

Wij hebben onszelf niet benoemd, maar zijn juist door God hier geplaatst. En wanneer we ons door HÈM laten leiden, zullen we anders lopen. 
Niet 'óntwijkend' maar zeker..met vaste tred. We zullen spreken zonder te aarzelen of zelfs te stotteren.
We zullen leidinggeven zonder alles alsmaar te veel uit te leggen. We zullen zelfbewuster bewegen zonder onszelf constant af te vragen: "Hoort ik hier wel thuis?"

Nederigheid zegt: "Het is allemaal Zijn verdienste!" 
Maar het zegt nooit: "Ik hoor hier niet thuis..."

Hij, Vader God, heeft ons gekozen.

God's hulp en kracht, 

Sebo