Spreuk van de dag:

.

Nederigheid is de dienstbaarheid 

van het hart.

 

Nineve, Duitsland en Gehoorzaamheid

di. 16-12-2025

Hèè???

Wat hebben die nou met elkaar gemeen, zou je zeggen...

Ik hoorde eens een spreker over Jona preken.

Allereerst, wat betékent de naam Jona eigenlijk?

Jona is een Hebreeuwse naam, afgeleid van het woord 'yonah' en betekent "duif", symbool voor vrede en hoop

Zonder al te veel omhaal van woorden vertelde hij, na het lezen van Jona, dat Jona zondigde door niet te doen wat God van hem vroeg.

Voor degenen, die het verhaal niet kennen:

Jona 1:1-3

“1 Eens richtte de HEER zich tot Jona, de zoon van Amittai: 2 ‘Maak je gereed en ga naar Nineve, die grote stad, om haar aan te klagen, want het kwaad dat ze daar doen is ten hemel schreiend.’ 3 En Jona maakte zich gereed, maar vluchtte naar Tarsis, weg van de HEER. Hij ging naar Jafo en vond er een schip met bestemming Tarsis. Hij betaalde de overtocht en ging aan boord om mee te varen naar Tarsis, weg van de HEER.”

Zonde!! Dat was het! Jona wíst wat God van hem vroeg en koos er bewust voor om in tegengestelde richting te vluchten. Ver weg van waar God hem wilde sturen. Hij had er schoon genoeg van en ging z’n eigen weg. Hij was een trouwe dienaar van de Heer, maar dit ging hem te ver. Hier wilde hij God niet langer gehoorzamen. En hij was bereid om de eventuele gevolgen daarvan te dragen. Die zouden dan ook niet lang op zich laten wachten.

Jona 1:4-8

“4 Maar de HEER wierp een hevige storm op de zee, en de zee werd zo wild dat het schip dreigde te breken. 5 De zeelieden werden bang, en ieder riep tot zijn eigen god om hulp. Ook gooiden ze, om het gevaar af te wenden, de lading in zee. Maar Jona was in het ruim van het schip afgedaald, was daar gaan liggen en in een diepe slaap gevallen. 6 De schipper ging naar hem toe en zei tegen hem: ‘Wat lig jij hier te slapen! Sta op, roep je God aan! Misschien dat hij zich om ons bekommert, zodat we niet vergaan.’ 7 Intussen overlegden de zeelieden: ‘Laten we het lot werpen om te weten te komen wiens schuld het is dat deze ramp ons treft.’ Ze wierpen het lot, en het lot viel op Jona.8 Toen zeiden ze tegen hem: ‘Vertel ons: Hoe komt het dat deze ramp ons treft? Wat doe je hier aan boord? Waar kom je vandaan? Uit welk land kom je? Bij welk volk hoor je?’ ”

Ja, Jona zondigde. En wat was het gevolg?

- Andere mensen kwamen door hem in gevaar.

- Hij bad niet meer.

- Hij kwam zwaar in de problemen.

Eigenlijk kòn Jona niet meer bidden, want er zat iets tussen hem en God. Iets dat maakte dat hij niet meer naar God toe kon.

In eerste instantie voelde hij zich schuldig, daarna angstig.

Maar dan is er ook trots. “Okee, ik ben misschien fout, mááárr...”

En vervolgens kiest hij ervoor om daar de gevolgen dan ook maar van te dragen.

Jona 1:11-16

“11 En ze vroegen hem: ‘Wat moeten we met je doen, dat de zee ons met rust laat?’ Want de zee werd hoe langer hoe onstuimiger. 12 Hij antwoordde: ‘Gooi me in zee, dan zal de zee jullie met rust laten. Want ik weet dat het mijn schuld is dat deze storm zo tegen jullie tekeergaat.’ 13 Maar de mannen roeiden uit alle macht om weer aan land te komen; dat lukte hun echter niet, want de zee ging steeds onstuimiger tegen hen tekeer. 14 Toen riepen ze tot de HEER: ‘Ach HEER, laat ons toch niet vergaan als wij het leven van deze man opofferen. Reken het ons niet aan als hier een onschuldige sterft. U bent de HEER, al wat u wilt dat doet u!’ 15 Toen tilden ze Jona op en gooiden hem in zee, en de woede van de zee bedaarde. 16 De mannen werden vervuld van bang ontzag voor de HEER. Ze brachten hem een offer en deden hem geloften.”

Jona 2:1

"1 De HEER liet Jona opslokken door een grote vis. Drie dagen en drie nachten zat Jona in de buik van de vis.”

En daar ligt Jona dan, in de buik van een (wal?)-vis...

Spartelend gaat hij een wisse verdrinkingsdood tegemoet.

Het lijkt wel of hij God niet eens meer kán horen. Het lijkt wel of God hèm niet meer hoort.

Maar....God hoort ALTIJD àlle gebeden. En Jona waagt het...

Jona 2:2

“2 Toen begon hij in de buik van de vis tot de HEER, zijn God, te bidden:

3 ‘In mijn nood roep ik de HEER aan 

en hij antwoordt mij. 

Uit het rijk van de dood schreeuw ik om hulp – 

u hoort mijn stem!”

Hee...daar is toch iets veranderd, maar wat?

Wat maakte, dat God hem nu niet alleen hoorde, maar zelfs antwoordde?

Dat kwam door Jona zèlf! Jona bracht uiteindelijk zijn fout bij de Heer! Wat er al die tijd tussen hem en God had gestaan, was in feite die ene zonde waar hij nu zo ongelooflijk veel spijt van had, maar die hij tot dan toe niet bij de Heer had gebracht.

Onbeleden zonde dus..

Of in moderne taal: weten dat je fout bent in de ogen van de Heer, maar bewust je fout niet toegeven en bekennen in spijt...

Het waarom.

De oplettende lezer zal het opgevallen zijn, dat ik twee versen heb overgeslagen, nl. de versen 9 en 10 uit Jona 1.

Waarom was dit allemaal nodig? Waarom koos Jona er in eerste instantie voor om juist in tegenovergestelde richting weg te vluchten van de Heer? Waarom wilde hij Hem niet gehoorzamen?

Een stukje geschiedenis:

In Jona’s tijd werd het noorden van Israël met de regelmaat van de klok overvallen en geteisterd door het volk van Nineve, dat de streek binnenviel, de mannen en jongens vermoordde, vrouwen en meisjes verkrachtte, bezittingen en vee buitmaakte en de dorpen platbrandde. Dat gebeurde op grote schaal.

Op de vraag van de zeelieden wie hij was, antwoordde Jona:

Jona 1:9-10

“9 Jona antwoordde: ‘Ik ben een Hebreeër en ik vereer de HEER, de God van de hemel, de God die de zee en het land gemaakt heeft.’ 10 De mannen werden doodsbang, en toen ze van hem hoorden dat hij was weggevlucht van de HEER, zeiden ze tegen hem: ‘Hoe heb je dat kunnen doen?’ “

Wel...Jona was die hel in het noorden nou juist ontvlucht! Jona had genoeg ellende gezien, genoeg dood en verderf en armoede en verdriet door dat volk van Nineve. Hij was eindelijk veilig en dan vraagt God van hem om juist naar Nineve zelf te gaan?? Het hol van de leeuw? De bron van alle ellende?? Dát kon Jona niet opbrengen!

Dáárom vluchtte hij weg van de Heer!

De spreker vergeleek dit met het Duitsland van tijdens de oorlog. Hoe zou een gevluchte jood gereageerd hebben, als God hem gevraagd had om naar Duitsland terug te keren om ze daar in Zijn Naam eens flink de oren te wassen?

Zeer waarschijnlijk op dezelfde wijze! En dat zou dan nog begrijpelijk zijn ook!

En ja...als je Jona in deze tijd plaatst, zoals die spreker deed, dan wordt het toch wel heel erg tastbaar. Dan is het opeens niet meer alleen een verhaal uit een heel ver verleden. Hoe zou je zelf reageren? Begrijpelijkerwijs waarschijnlijk net als Jona.

Maar let op:

Begrijpelijk wil niet zeggen dat het ook goed is!!! Integendeel!

Dán kom je bij die trots, waar ik al eerder over sprak: “Ja okee, dat stáát er wel, maarr...”

Als God iets van jou vraagt, is Hij daar heel duidelijk in. Misschien begrijp je het ‘waarom’ nog niet, maar het gaat erom dat je Zijn weg volgt en leert te vertrouwen dat Hij je alle kennis, bescherming en wijsheid geeft, die je op je weg nodig hebt!

Bewust geen gehoor geven aan God’s opdracht, om welke ‘begrijpelijke’ reden dan ook, verwijdert je van God. Met alle nare gevolgen vandien...

“Als God ons over rotsige paden leidt, zorgt Hij ook wel voor stevige schoenen.”

(Corrie ten Boom)

Wees gezegend,

Sebo

 

Dankbaarheid, een keuze!

Recentelijk zei mijn oude pleegmoeder tegen mij: "Wíj leven nog als koningen…!"

Feitelijk toonde ze mij: dankbaarheid is een houding van hart en geest, niet het product van omstandigheden. En hier draait het om: als we onszelf trainen om dankbaar te zijn, kan dit ons leven in enkele seconden compleet veranderen.

 

Hoe dan?

Streven om dankbaar te zijn kan voor sommigen wat overdreven optimistisch lijken, maar ik ben van mening dat het de basis van ons dagelijks leven kan..of moet zijn, en daar zijn goede redenen voor.

Een van de redenen is dat het andere mensen beïnvloedt.

 

Ik had als vrijwilliger mantelzorg-ondersteuning eens een erg zieke cliënt en ik was van plan hem een ​​leuk dagje te bezorgen. Maar eerlijk gezegd verliepen de praktische dingen niet zoals ik had gehoopt en de hele ervaring was maar zo-zo. Ik voelde me bezwaard dat hij niet de mooie dag meemaakte zoals die we hadden gepland, máár..zijn houding nam het over.

Alles was “perfect” – hij uitte waardering voor bijna alles; hij lachte toen dingen fout gingen, de rolstoel kreeg een lekke band en hij gíérde het uit van het lachen! Hij bleef honderduit kletsen terwijl we stonden te wachten op hulp omdat de duofiets-accu het begaf.

Zijn dankbaarheid verlichtte mijn hart en was een voorbeeld voor mijzelf, hoe sterk hij mij beïnvloedde, en hoe hij een voorbeeld was van hoe dankbaarheid een kracht ten goede is.

 

En dankbaarheid verandert ons.

Ik had God’s woord vaak gebruikt om anderen te beoordelen in plaats van mezelf, maar nú veranderde er iets:

Ik merkte hoe mijn eigen gevoel van ontevredenheid veranderde in dankbaarheid. Dankbaarheid voor hem, dankbaarheid dat ik voor hem mocht zorgen…en mijn gevoel van ontevredenheid was opeens zo nietig. Die overgang van ontevreden zijn naar dankbaarheid duurde misschien maar vijf seconden, maar het veranderde mijn kijk op de dingen, voor dàt moment…en voor de rest van m’n leven.

 

Maar wat gebeurt er nou precies in die belangrijke vijf seconden?

Het is een moment waarop God de sluier van mijn ogen weghaalt en ik inzicht krijg in hoe ik werkelijk ben, en ik krijg dan vaak een verlangen om dat te veranderen. Hoe groot dat verlangen is, en hoe ik in die paar seconden reageer, maakt dat ik beslis om te worden herschapen door de kracht van de Geest, of om te blijven in dat boze, of teleurgestelde gemoed.

“En wij allen, die met een aangezicht, waarop geen bedekking meer is, de heerlijkheid des Heren weerspiegelen, veranderen naar hetzelfde beeld van heerlijkheid tot heerlijkheid, immers door de Here, die Geest is.” 

(2 Korintiërs 3:18)

 

 

Wees gezegend,

 

Sebo

Het gevaar van menselijke tradities..

Naarmate de eindtijd vordert, wordt het voor ons, gelovigen, steeds belangrijker om een duidelijk standpunt in de nemen, teneinde een duidelijk onderscheid te maken tussen ons, gelovigen, en de wereld.

De maatschappelijke en geestelijke  'scheidslijnen' tussen rijk en arm, goed en kwaad worden dan ook steeds scherper.
Vóór, of tégen same sexe marriage,
Vóór, of tégen lhbtq+, vóór of tégen vrouwen in het ambt, vóór of tégen  het blootleggen van en ageren tegen ('oordelen' over) dwaalleringen en dwaalpredikers, ... tatoeages, roken, bepaalde 'musicvormen', wèl, of géén halloween, wèl of géén kerstman, of kerstboom, of sinterklaas, etc., etc., etc., etc ....

Het liefst ziet de wereld om ons heen, dat wij als gelovigen nèt zo doen als zij: géén stelling nemen! ''Vooràl niet oordelen!!'' Zoek het 'grijze' gebied maar op en...
...just go with the flow...
...voor de lieve vrede...
..omdat het zo gezellig is...

...laat een ander maar in z'n waarde...
.
Máárr...verworden wij dan zèlf niet óók tot een zoutloze, smaakloze, lauwe en flauwe kerk zoals Laodicea?!
JÁ! Als wij àlles maar op z'n beloop laten, ons een houding aanmeten van: ''je moet er niet zo zwaar aan tillen..'' en: ''ach..het is toch gezèllig? Niks mis mee, toch?!",  verslappen we en worden we gelijkvormig aan de wereld!

En gelijkvormig aan de wereld betekent: NÍÉT gelijkend op Jezus!!
Dan is er dus geen onderscheid tussen de gemeente en de wereld.

Colossenzen 2:8 zegt hierover het volgende:  
"Pas op dat niemand u als buit meesleept door de filosofie en inhoudsloze verleiding, volgens de overlevering van de mensen, volgens de grondbeginselen van de wereld, maar niet volgens Christus."
(wees alert op menselijke tradities)

 
En wat betekenen deze woorden van Paulus nog, als we er niet of niet voldoende naar leven?
Worden die woorden dan niet inhoudsloos, leeg, betekenisloos geworden door onze lauwe of zelfs laffe houding..?

Zo word ik al enige tijd beziggehouden met een bepaalde gedachte met betrekking tot de laatste weken van het jaar..èlk jaar.

Als geschiedenisliefhebber weet ik een beetje over de stammen van de Grote Volksverhuizing, rond de 5e en 6e eeuw, zoals de Visigoten, Barbaren, Vandalen en Germanen.

Dit waren bijzonder wrede volkeren, met riten en gebruiken die in onze tijd gelukkig verdwenen zijn.

Op enkele na...

Één daarvan is het feest van de zonnewende, waarin allerlei zg.'goede'symbolen van vruchtbaarheid en symbolen van boze geesten in een boom werden gehangen, waarna deze in brand werd gestoken terwijl men er omheen danste.

Op voorwaarde dat men zich liet "christenen" (kerstenen) stelde Rome dat men de eigen riten en symbolen mocht behouden.

Na enkele eeuwen slopen deze riten vervolgens tòch de kerk binnen, ondanks pogingen dit te verbieden.

In onze tijd kennen we nog stééds diezelfde 'kerstenings'boom, ofwel: kerstboom, en nog steeds rond dezelfde periode zetten we hem op, hangen er onze symbolen (kerstballen) in en versieren hem met kaarsjes of lampjes en steken die aan.

En ooit bepaalde Rome, deze dag samen te laten vallen met de viering van Christus' geboorte.

Welnu, al heel lang stuit het mijzelf enigszins tegen de borst om, sámen met de ster van Bethlehem, ook zo'n boom in huis of kerk te halen.

Voor mijn geweten hoort één van deze twee niet thuis in mijn persoonlijk geloof en het moge duidelijk zijn, welke dat is...

Wees waakzaam en heb een heerlijk Geboortefeest van het Lam God's! 

en wees gezegend,

Sebo