Spreuk van de dag
Als wij ons licht laten stralen, geven we onbewust
andere mensen de gelegenheid om hetzelfde te doen.
maandag 9 juni 2014
vrijdag 28 februari 2014
Me, Myself and I...
Allemaal proberen we op onze eigen manier een goed mens te zijn.
Soms vínden we onszelf ook best wel goed. Toch hebben we allemaal te maken met onze mindere kanten. De één is opvliegend, de ander eigenwijs, weer een ander is vaak betweterig of arrogant. En allemaal vinden we dat wij gelijk hebben.
Dat is logisch. Wij mensen zijn nu eenmaal niet perfect of volmaakt. Al zouden we dat best willen zijn, we bereiken in dit leven nooit een staat van perfectie. Verreweg de meeste mensen vinden het daarom wel goed zo. (men moet mij maar nemen zoals ik ben..) Maar IS het ook goed zo? Of is er misschien nog iets te verbeteren in je leven? Och..misschien wel, maar waarom zou je? Het lukt je immers toch nooit? Dus waar zou je je druk om maken?
Toch is het goed om die perfectie na te streven, zelfs al weet je dat je dat nooit zult bereiken. Denk maar eens aan het overbekende tegelspreukje: “Niet het einddoel is belangrijk, maar de reis ernaartoe.” Als je dit beseft en hier heel bewust mee om probeert te gaan, word je met de regelmaat van de klok met jezelf geconfronteerd. Of beter gezegd: met je minder goede kanten. Door je bewust te worden van je minder leuke kanten ben je in staat om er iets aan te doen.
Probeer dit maar eens: lees het volgende stukje.
Het staat al in de IK-vorm en probeer het dan eens zo te lezen, alsof het over jouzelf gaat. Bijna iedereen heeft wel eens met één of meer van de genoemde eigenschappen te maken, maar allemaal gaan we daar op een heel eigen wijze mee om.
de IK- test
De liefde (1 Korinthiërs 13:1-13)
1 Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal.
2 Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn.
3 Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.
4 De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid.
5 Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan,
6 ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid.
7 Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.
8 De liefde zal nooit vergaan. Profetieën zullen verdwijnen, klanktaal zal verstommen, kennis verloren gaan –
9 want ons kennen schiet tekort en ons profeteren is beperkt.
10 Wanneer het volmaakte komt zal wat beperkt is verdwijnen.
11 Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten.
12 Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben.
13 Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.
Vers 4: ben je geduldig? Vol goedheid? Ken je geen afgunst? Geen ijdel vertoon? Geen zelfgenoegzaamheid?
Vers 5: ben je nooit grof? Zelfzuchtig? Laat je je niet kwaad maken?
Vers 7: verdraag je alles? Hou je in alles altijd vol?
Dat zijn zo toch een paar dingen om eens bij stil te staan, hè?
Zelf vind ik het erg leerzaam om over deze zaken na te denken. Het stelt me instaat om mezelf telkens een beetje beter te leren kennen en te letten op de eigenschappen die niet zo leuk zijn en die te veranderen in iets goeds. Dat gaat niet van de ene op de andere dag. Integendeel: dat is een proces dat pas stopt als ik sterf. Maar is daat zo belangrijk? Nee, niet voor mij.
Want nog eens: Niet het einddoel is belangrijk, maar de reis ernaartoe...
God's warme deken van liefde,
Sebo
Allemaal proberen we op onze eigen manier een goed mens te zijn.
Soms vínden we onszelf ook best wel goed. Toch hebben we allemaal te maken met onze mindere kanten. De één is opvliegend, de ander eigenwijs, weer een ander is vaak betweterig of arrogant. En allemaal vinden we dat wij gelijk hebben.
Dat is logisch. Wij mensen zijn nu eenmaal niet perfect of volmaakt. Al zouden we dat best willen zijn, we bereiken in dit leven nooit een staat van perfectie. Verreweg de meeste mensen vinden het daarom wel goed zo. (men moet mij maar nemen zoals ik ben..) Maar IS het ook goed zo? Of is er misschien nog iets te verbeteren in je leven? Och..misschien wel, maar waarom zou je? Het lukt je immers toch nooit? Dus waar zou je je druk om maken?
Toch is het goed om die perfectie na te streven, zelfs al weet je dat je dat nooit zult bereiken. Denk maar eens aan het overbekende tegelspreukje: “Niet het einddoel is belangrijk, maar de reis ernaartoe.” Als je dit beseft en hier heel bewust mee om probeert te gaan, word je met de regelmaat van de klok met jezelf geconfronteerd. Of beter gezegd: met je minder goede kanten. Door je bewust te worden van je minder leuke kanten ben je in staat om er iets aan te doen.
Probeer dit maar eens: lees het volgende stukje.
Het staat al in de IK-vorm en probeer het dan eens zo te lezen, alsof het over jouzelf gaat. Bijna iedereen heeft wel eens met één of meer van de genoemde eigenschappen te maken, maar allemaal gaan we daar op een heel eigen wijze mee om.
de IK- test
De liefde (1 Korinthiërs 13:1-13)
1 Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal.
2 Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn.
3 Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.
4 De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid.
5 Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan,
6 ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid.
7 Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.
8 De liefde zal nooit vergaan. Profetieën zullen verdwijnen, klanktaal zal verstommen, kennis verloren gaan –
9 want ons kennen schiet tekort en ons profeteren is beperkt.
10 Wanneer het volmaakte komt zal wat beperkt is verdwijnen.
11 Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten.
12 Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben.
13 Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.
Vers 4: ben je geduldig? Vol goedheid? Ken je geen afgunst? Geen ijdel vertoon? Geen zelfgenoegzaamheid?
Vers 5: ben je nooit grof? Zelfzuchtig? Laat je je niet kwaad maken?
Vers 7: verdraag je alles? Hou je in alles altijd vol?
Dat zijn zo toch een paar dingen om eens bij stil te staan, hè?
Zelf vind ik het erg leerzaam om over deze zaken na te denken. Het stelt me instaat om mezelf telkens een beetje beter te leren kennen en te letten op de eigenschappen die niet zo leuk zijn en die te veranderen in iets goeds. Dat gaat niet van de ene op de andere dag. Integendeel: dat is een proces dat pas stopt als ik sterf. Maar is daat zo belangrijk? Nee, niet voor mij.
Want nog eens: Niet het einddoel is belangrijk, maar de reis ernaartoe...
God's warme deken van liefde,
Sebo
zaterdag 18 januari 2014
Ik heb God gevonden
Nu ik een grote keuze heb gemaakt:
een zoektocht naar mijn Heer,
bid ik dat hij me ook werkelijk raakt,
want soms weet ik het echt niet meer.
Ik hoop en bid dat hij mij zegt,
Ik ken je en weet wat jij niet kan,
maar geloof Me, alles komt terecht,
als jij je door Mij laat dragen dan.
Hij vraagt van mij om te geloven
en dat is ook werkelijk wat ik wil,
maar soms lijkt mijn Here God daarboven
zo oneindig ver en zo griezelig stil.
Ik zoek in bijna elke hoek
en heb het bijna wel gehad,
als ik opeens een zin zie in een Boek:
“Ik hoor je wel en woon in je hart!”
“Ooit heb je je hart aan Mij gegeven
en sindsdien was het steeds Mijn huis.
Vaak sloot je Mij buiten voor heel even,
maar gelukkig: je bent weer thuis!”
En zonder duidelijk aanwijsbare reden,
voel ik me opeens heel blij
als ik besef dat net als vroeger, ook heden
mijn Here nog woont in mij...
Nu ik weer weet waar mijn Here woont
kan ik Hem eindelijk vragen
of Hij mijn zoektocht nu beloont,
door mij heel even weer te dragen...
Nu ik een grote keuze heb gemaakt:
een zoektocht naar mijn Heer,
bid ik dat hij me ook werkelijk raakt,
want soms weet ik het echt niet meer.
Ik hoop en bid dat hij mij zegt,
Ik ken je en weet wat jij niet kan,
maar geloof Me, alles komt terecht,
als jij je door Mij laat dragen dan.
Hij vraagt van mij om te geloven
en dat is ook werkelijk wat ik wil,
maar soms lijkt mijn Here God daarboven
zo oneindig ver en zo griezelig stil.
Ik zoek in bijna elke hoek
en heb het bijna wel gehad,
als ik opeens een zin zie in een Boek:
“Ik hoor je wel en woon in je hart!”
“Ooit heb je je hart aan Mij gegeven
en sindsdien was het steeds Mijn huis.
Vaak sloot je Mij buiten voor heel even,
maar gelukkig: je bent weer thuis!”
En zonder duidelijk aanwijsbare reden,
voel ik me opeens heel blij
als ik besef dat net als vroeger, ook heden
mijn Here nog woont in mij...
Nu ik weer weet waar mijn Here woont
kan ik Hem eindelijk vragen
of Hij mijn zoektocht nu beloont,
door mij heel even weer te dragen...
woensdag 8 januari 2014
dinsdag 31 december 2013
Oud en Nieuw
Ik zie mezelf naar buiten staren
denkend over hoe het is geweest
Ja, er waren zeker betere jaren;
dit jaar was voor ons niet echt een feest.
Op deze laatste dag blik ik nog even terug
en dankbaar besef ik: we zijn klaar!
Ik rek me uit en recht m'n rug,
Strijdvaardig voor weer een heel nieuw jaar.
Een nieuw jaar geeft immers nieuwe hoop,
dat alles dìt keer beter zal gaan,
dus gaat in de ochtend na middernacht
met een glimlach het licht weer aan.
Dekens weg en de gordijnen open
Tijd voor de allereerste dag
Schromend naar de weegschaal lopend,
die vorig jaar nog sterretjes zag....
Ik zie mezelf naar buiten staren
denkend over hoe het is geweest
Ja, er waren zeker betere jaren;
dit jaar was voor ons niet echt een feest.
Op deze laatste dag blik ik nog even terug
en dankbaar besef ik: we zijn klaar!
Ik rek me uit en recht m'n rug,
Strijdvaardig voor weer een heel nieuw jaar.
Een nieuw jaar geeft immers nieuwe hoop,
dat alles dìt keer beter zal gaan,
dus gaat in de ochtend na middernacht
met een glimlach het licht weer aan.
Dekens weg en de gordijnen open
Tijd voor de allereerste dag
Schromend naar de weegschaal lopend,
die vorig jaar nog sterretjes zag....
donderdag 26 december 2013
Kerst-offer
Voor ons allemaal kwam jij op aarde toen,
en rond de kerst was jij volwassen,
Och stakker, ik had toch zó met jou te doen,
want ik moest je zó onaangenaam verrassen.
Jij zou iets heel bijzonders doen:
jouw offer voor ons allemaal.
Het koste menigeen veel poen
en zo kregen wij toch ons Kerstmismaal...
(ter herinnering aan onze lieve kalkoen)
zaterdag 7 december 2013
Een regenachtige avond
Alleen in een bijna lege trein,
kijkend door de beregende ruiten,
Nog net zie ik de ontbladerde bomen op een plein.
Het is al bijna donker buiten.
Enkele vluchtige schimmen nog in de regen,
op zoek naar hun eigen warme plek
En ik voel de trein opnieuw bewegen,
een klaaglijk kreunend en schokkend vertrek.
Voorbijflitsende bomen, verdwijnend stadslicht,
de lichtslang snijdt traag door het land.
Regendruppels belemmeren mijn zicht,
M’n boek ligt dichtgeslagen in m’n hand.
In de verte doemt alweer een andere stad
het eindpunt van deze verregende trein.
Ik droomde zo dat ik bijna vergat,
dat ook ik in deze stad moet zijn.
Eindelijk ben ik weer thuis, zo moet het zijn
natte kleren uit en steek een haardvuur aan.
Ik schenk voor mezelf een glas rooie wijn
en onttrek me behaaglijk aan ons jachtig bestaan.
Alleen in een bijna lege trein,
kijkend door de beregende ruiten,
Nog net zie ik de ontbladerde bomen op een plein.
Het is al bijna donker buiten.
Enkele vluchtige schimmen nog in de regen,
op zoek naar hun eigen warme plek
En ik voel de trein opnieuw bewegen,
een klaaglijk kreunend en schokkend vertrek.
Voorbijflitsende bomen, verdwijnend stadslicht,
de lichtslang snijdt traag door het land.
Regendruppels belemmeren mijn zicht,
M’n boek ligt dichtgeslagen in m’n hand.
In de verte doemt alweer een andere stad
het eindpunt van deze verregende trein.
Ik droomde zo dat ik bijna vergat,
dat ook ik in deze stad moet zijn.
Eindelijk ben ik weer thuis, zo moet het zijn
natte kleren uit en steek een haardvuur aan.
Ik schenk voor mezelf een glas rooie wijn
en onttrek me behaaglijk aan ons jachtig bestaan.
donderdag 5 december 2013
maandag 25 november 2013
Móét ziekte altijd een doel hebben?
Kan het ook zijn, dat ziekte er nu eenmaal ís?
Simpelweg, omdát we nu eenmaal in een gebroken wereld leven?
Stel je dit eens voor:
In een heel gewoon christelijk standaard-gezinnetje met twee kindertjes wordt vader ziek. Dodelijk ziek.
Oprecht gelovend in genezing, volgens Markus 11:22-24 (NBV):
"22 Jezus zei tegen hen: ‘Heb vertrouwen in God. 23 Ik verzeker jullie: als iemand tegen die berg zegt: “Kom van je plaats en stort je in zee,” en niet twijfelt in zijn hart, maar gelooft dat gebeuren zal wat hij zegt, dan zal het ook gebeuren. 24 Daarom zeg ik jullie: alles waarom jullie bidden en vragen, geloof dat je het al ontvangen hebt, en je zult het krijgen.", vertrouwen vader en moeder en hun broeders en zusters in de kerk erop dat genezing 'onderweg' is.
Helaas, vader komt ondanks alle gebeden en ondanks een oprecht geloof en vertrouwen in die genezing toch te overlijden, twee kindertjes en een moeder achterlatend. In zijn laatste ogenblikken zullen hij en moeder nog enkele woorden gewisseld hebben, terwijl er in de achterkamer door enkele familieleden en broeders en zusters van hun gemeente gebeden werd voor het hele gezin. Niet lang daarna sluit vader de ogen en slaapt zachtjes in...
Later, kort na vaders overlijden, klinken er in de kerk geluiden als: "De Heer heeft gegeven, de Heer heeft genomen..", of: "Des Heeren wegen zijn ondoorgrondelijk." Ja, zèlfs: "God zal er Zijn bedoeling mee hebben.." En, biddend voor het achtergebleven gezin, is daarmee vaders overlijden afgesloten...
Dat roept vragen op.
Zéker bij mij..
Want laten we eerlijk zijn: welk dóél kan God nou menselijkerwijs hebben met die ziekte en de achterblijving van zo'n gezinnetje? Dat snàp je toch niet!!? Daar kàn toch helemaal geen dóél achterzitten??
Ja, misschien..ooit..járen later..als de kinderen groot zijn en kunnen verhalen/getuigen van een liefdevolle moeder, die hen in haar eentje heeft grootgebracht.
Maar zeg nou eerlijk: daar denk je op dàt moment toch niet aan?!
Dat is net zoiets als wanneer je te kampen hebt met een ondergelopen huis, terwijl de regen met bakken uit de lucht komt en iemand dan tegen je zegt: "Kop op! Achter de wolken schijnt de zon..!"
Het klinkt misschien stom, maar volgens mij staat dat zo ongeveer in de bijbel..
In Romeinen 8:18 (NBV) staat:
"18 Ik ben ervan overtuigd dat het lijden van deze tijd in geen verhouding staat tot de luister die ons in de toekomst zal worden geopenbaard."
In momenten van grote stress (ziekte, rampspoed, o.i.d.) wìl je dat helemaal niet horen! Je wilt juist dat die regen ophoudt en dat het water uit je huis verdwijnt, dat die nare ziekte of pijn verdwijnt! Daar komt bij dat je niet eens de tíjd hebt om daar over na te denken, je bent véél te druk met te proberen je huis en huisraad te redden, met het hoofd in alle opzichten boven water te houden..!!
Bovendien is het de bijbel zèlf, die ons leert om vooral niet te ver vooruit te kijken..!
Jakobus 4:13-14: (NBV)
"13 Dan iets voor u die zegt: ‘Vandaag of morgen gaan wij naar die en die stad. Daar blijven we een jaar, we zullen er handeldrijven en geld verdienen.’ 14 U weet niet eens hoe uw leven er morgen uitziet. U bent immers maar damp, die heel even verschijnt en dan al verdwijnt."
En: Matteüs 6:34 (NBV):
"34 Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last."
Daarom dus:
Mensen, die denken dat ze je in moeilijke tijden opbeuren door te zeggen: "Kijk niet naar nu, maar richt je oog op het moois dat komen gaat", bedoelen het misschien goed maar hebben bljkbaar geen flauw idee van de situatie waarin je op dat moment verkeert, òf ze weten niet goed wat te zeggen en komen derhalve met een bijbeltekst, die op dat moment echt een 'dooddoener' is..
Je hebt vast het gevoel dat dit stuk, zo op het oog, nou niet bepaald positief overkomt en misschien ìs dat ook wel zo.
Enige tijd geleden schreef ik het stuk "Kan ziekte een doel hebben?" .
Dit stuk is daar eigenlijk een soort gevolg van. Al denkende en lezende bedacht ik me dat de Heer in Zijn tijd op aarde velen heeft genezen, maar ook heel velen niet. Ondanks dat die zieken vrijwel in Zijn onmiddelijke nabijheid waren. Waarom niet? Had de Heer een bedoeling met hen of hun ziekte? Nee! De massa's waren meestal te groot en de tijd was maar beperkt. De Here Jezus kon eenvoudigweg niet bij iederéén komen en ik zie de opleiding van de twaalf dan ook min of meer als een soort 'stoom-cursus', vanwege het grote tijdgebrek.
En zo zou ik voor mijzelf een belangrijke conclusie kunnen trekken:
We leven nu eenmaal in een gebroken en tijdelijke wereld, waarin alles en iedereen onderhevig is aan slijtage, ziekte, ouderdom en dood. Dat 'hóórt' nu eenmaal bij onze planeet en dus bij ons.
Het is (volgens mij) daarom juist in de genézing, waar de bedoeling ligt. Niet in ziekte! De Heer heeft juist een bedoeling met iemands genézing: nl. "dat de werken Gods in hem openbaar worden."(Joh. 9:3 NBG 51)
Misschien is het helemaal geen gek idee om dus tegen een zieke niet te zeggen: "Kop op! Ik weet zeker dat achter de wolken de zon schijnt!" (Want ik ben er zeker van, dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid, die over ons geopenbaard zal worden. Rom. 8:18), maar inplaats daarvan juist: "Laten we bidden en hopen dat het werk van de Heer in jou openbaar mag worden en dat Hij jouw lijden ondertussen zal verzwakken èn jou kracht zal geven om het overgebleven lijden te kunnen dragen!"
Tsja..zomaar een gedachtengang..en vóór ik er erg in heb, ligt er een heel epistel voor me....
God's warme deken van liefde,
Sebo
Kan het ook zijn, dat ziekte er nu eenmaal ís?
Simpelweg, omdát we nu eenmaal in een gebroken wereld leven?
Stel je dit eens voor:
In een heel gewoon christelijk standaard-gezinnetje met twee kindertjes wordt vader ziek. Dodelijk ziek.
Oprecht gelovend in genezing, volgens Markus 11:22-24 (NBV):
"22 Jezus zei tegen hen: ‘Heb vertrouwen in God. 23 Ik verzeker jullie: als iemand tegen die berg zegt: “Kom van je plaats en stort je in zee,” en niet twijfelt in zijn hart, maar gelooft dat gebeuren zal wat hij zegt, dan zal het ook gebeuren. 24 Daarom zeg ik jullie: alles waarom jullie bidden en vragen, geloof dat je het al ontvangen hebt, en je zult het krijgen.", vertrouwen vader en moeder en hun broeders en zusters in de kerk erop dat genezing 'onderweg' is.
Helaas, vader komt ondanks alle gebeden en ondanks een oprecht geloof en vertrouwen in die genezing toch te overlijden, twee kindertjes en een moeder achterlatend. In zijn laatste ogenblikken zullen hij en moeder nog enkele woorden gewisseld hebben, terwijl er in de achterkamer door enkele familieleden en broeders en zusters van hun gemeente gebeden werd voor het hele gezin. Niet lang daarna sluit vader de ogen en slaapt zachtjes in...
Later, kort na vaders overlijden, klinken er in de kerk geluiden als: "De Heer heeft gegeven, de Heer heeft genomen..", of: "Des Heeren wegen zijn ondoorgrondelijk." Ja, zèlfs: "God zal er Zijn bedoeling mee hebben.." En, biddend voor het achtergebleven gezin, is daarmee vaders overlijden afgesloten...
Dat roept vragen op.
Zéker bij mij..
Want laten we eerlijk zijn: welk dóél kan God nou menselijkerwijs hebben met die ziekte en de achterblijving van zo'n gezinnetje? Dat snàp je toch niet!!? Daar kàn toch helemaal geen dóél achterzitten??
Ja, misschien..ooit..járen later..als de kinderen groot zijn en kunnen verhalen/getuigen van een liefdevolle moeder, die hen in haar eentje heeft grootgebracht.
Maar zeg nou eerlijk: daar denk je op dàt moment toch niet aan?!
Dat is net zoiets als wanneer je te kampen hebt met een ondergelopen huis, terwijl de regen met bakken uit de lucht komt en iemand dan tegen je zegt: "Kop op! Achter de wolken schijnt de zon..!"
Het klinkt misschien stom, maar volgens mij staat dat zo ongeveer in de bijbel..
In Romeinen 8:18 (NBV) staat:
"18 Ik ben ervan overtuigd dat het lijden van deze tijd in geen verhouding staat tot de luister die ons in de toekomst zal worden geopenbaard."
In momenten van grote stress (ziekte, rampspoed, o.i.d.) wìl je dat helemaal niet horen! Je wilt juist dat die regen ophoudt en dat het water uit je huis verdwijnt, dat die nare ziekte of pijn verdwijnt! Daar komt bij dat je niet eens de tíjd hebt om daar over na te denken, je bent véél te druk met te proberen je huis en huisraad te redden, met het hoofd in alle opzichten boven water te houden..!!
Bovendien is het de bijbel zèlf, die ons leert om vooral niet te ver vooruit te kijken..!
Jakobus 4:13-14: (NBV)
"13 Dan iets voor u die zegt: ‘Vandaag of morgen gaan wij naar die en die stad. Daar blijven we een jaar, we zullen er handeldrijven en geld verdienen.’ 14 U weet niet eens hoe uw leven er morgen uitziet. U bent immers maar damp, die heel even verschijnt en dan al verdwijnt."
En: Matteüs 6:34 (NBV):
"34 Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last."
Daarom dus:
Mensen, die denken dat ze je in moeilijke tijden opbeuren door te zeggen: "Kijk niet naar nu, maar richt je oog op het moois dat komen gaat", bedoelen het misschien goed maar hebben bljkbaar geen flauw idee van de situatie waarin je op dat moment verkeert, òf ze weten niet goed wat te zeggen en komen derhalve met een bijbeltekst, die op dat moment echt een 'dooddoener' is..
Je hebt vast het gevoel dat dit stuk, zo op het oog, nou niet bepaald positief overkomt en misschien ìs dat ook wel zo.
Enige tijd geleden schreef ik het stuk "Kan ziekte een doel hebben?" .
Dit stuk is daar eigenlijk een soort gevolg van. Al denkende en lezende bedacht ik me dat de Heer in Zijn tijd op aarde velen heeft genezen, maar ook heel velen niet. Ondanks dat die zieken vrijwel in Zijn onmiddelijke nabijheid waren. Waarom niet? Had de Heer een bedoeling met hen of hun ziekte? Nee! De massa's waren meestal te groot en de tijd was maar beperkt. De Here Jezus kon eenvoudigweg niet bij iederéén komen en ik zie de opleiding van de twaalf dan ook min of meer als een soort 'stoom-cursus', vanwege het grote tijdgebrek.
En zo zou ik voor mijzelf een belangrijke conclusie kunnen trekken:
We leven nu eenmaal in een gebroken en tijdelijke wereld, waarin alles en iedereen onderhevig is aan slijtage, ziekte, ouderdom en dood. Dat 'hóórt' nu eenmaal bij onze planeet en dus bij ons.
Het is (volgens mij) daarom juist in de genézing, waar de bedoeling ligt. Niet in ziekte! De Heer heeft juist een bedoeling met iemands genézing: nl. "dat de werken Gods in hem openbaar worden."(Joh. 9:3 NBG 51)
Misschien is het helemaal geen gek idee om dus tegen een zieke niet te zeggen: "Kop op! Ik weet zeker dat achter de wolken de zon schijnt!" (Want ik ben er zeker van, dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid, die over ons geopenbaard zal worden. Rom. 8:18), maar inplaats daarvan juist: "Laten we bidden en hopen dat het werk van de Heer in jou openbaar mag worden en dat Hij jouw lijden ondertussen zal verzwakken èn jou kracht zal geven om het overgebleven lijden te kunnen dragen!"
Tsja..zomaar een gedachtengang..en vóór ik er erg in heb, ligt er een heel epistel voor me....
God's warme deken van liefde,
Sebo
dinsdag 19 november 2013
Kaboutertje
Met een puntmuts op hun koppies
vaak een kruiwagen in de hand.
Ze lijken helemaal in hun noppies
en je vind ze overal in ‘t land.
In vele tuinen, langs de wegen
houden ze stilletjes de wacht.
Ze staan in weer en wind en regen
hun uitdrukking vaak heel zacht.
Lieve kleine kereltjes,
kabouter is hun naam,
Geduldig voeren ze kikkers en mereltjes
en verwerven zo grote faam.
Voor ons lijken ze heel klein,
maar trots staan ze altijd in de regen.
Zou het nou niet fantastisch zijn
als ze iets meer waardering kregen?
Voor David...
Met een puntmuts op hun koppies
vaak een kruiwagen in de hand.
Ze lijken helemaal in hun noppies
en je vind ze overal in ‘t land.
In vele tuinen, langs de wegen
houden ze stilletjes de wacht.
Ze staan in weer en wind en regen
hun uitdrukking vaak heel zacht.
Lieve kleine kereltjes,
kabouter is hun naam,
Geduldig voeren ze kikkers en mereltjes
en verwerven zo grote faam.
Voor ons lijken ze heel klein,
maar trots staan ze altijd in de regen.
Zou het nou niet fantastisch zijn
als ze iets meer waardering kregen?
Voor David...
Abonneren op:
Posts (Atom)