Oude fossielen
Ik zag eens een fossiel,
daarna een berg met jong gras
en ik begreep dat dat fossiel
mijn oude leven was.
Toen bekeek ik die grote berg
en zag in 't maagdelijk gras
een hele nieuwe weg
die nog nooit betreden was.
Ik keek eens even om me heen;
het gras was ongemaaid.
God had door alle fossielen heen
nieuw leven ingezaaid.
Terwijl elk fossiel langzaam verdween,
kreeg mijn leven nieuwe glans.
En met Gods warmte om me heen
kwam ik eindelijk in balans.
donderdag 13 juni 2013
zondag 17 februari 2013
zondag 10 februari 2013
De ziel als waterpoel
De ziel als waterpoel
Als je het bovenstaande leest, denk je misschien; waar gaat dit nu weer over?
Weet je, op dit moment weet ik dat zelf nog niet eens precies.
Er speelt al een tijdje iets in mijn hoofd, en dat moet nu dus schijnbaar op papier, want ik was helemaal niet van plan nu iets te gaan schrijven.
Probeer je het volgende eens voor de geest te halen;
Ieder mens heeft een ziel, en die ziel is als een waterpoel.
Het leven is als de wind, en waait van een zacht aangenaam briesje, tot heel hard over het water, en soms stormt het zelfs over de waterpoel.
Als het zachtjes waait, gaat alles nog goed in de poel, alles blijft relatief rustig en in balans.
Maar dan komen de stormachtige dagen in ons leven. De problemen en tegenslagen walsen ons leven binnen, en wat gebeurt er met de rustige waterpoel?
Er komen golven aan de oppervlakte, en de poel wordt onrustig.
Als de wind nog wat verder aanwakkert, en tot storm uitgroeit, wordt ook het water ónder het wateroppervlak onrustig. Alles komt in beweging, en het anders zo heldere water, waar je tot op de bodem kon kijken, verandert in een troebele soep.
De wind voert allerlei troep mee, dat in onze waterpoel terechtkomt en blijft drijven of naar de bodem zinkt.
Het water ziet er uit als modderwater, onbruikbaar voor iedereen.
Het voelt ook absoluut onprettig, ja, soms zelfs zeer pijnlijk.
Maar de waterpoel van een christen heeft een ’’geheim’’ wapen, namelijk de Here God.
Als we in tijden van storm tot God de Vader in Jezus’ Naam bidden,
(wat sterk aan te bevelen is in alle tijden en onder alle weersomstandigheden) komt Hij om de poel heen staan, zodat wij in de luwte van Hem kunnen vertoeven. Dát voelt aangenaam!
Dan zullen de golven wegebben, en het wateroppervlak zal weer spiegelglad worden.
Ook onderwater zal alles tot rust komen, en de waterpoel zal weer kraakhelder zijn, en schoon tot op de bodem, want Jezus ruimt alle troep (zonde) in onze poel op, als wij Hem dat vragen. Niet alleen de troep die aan de oppervlakte drijft, maar ook wat verborgen op de bodem ligt.
En alles is dan weer in balans tot de volgende harde wind.
Dat betekent dus niet, als we maar constant blijven bidden, we dan geen stormen zullen ervaren.
In ons leven staat de Here God pijn, tegenslag en verdriet toe om ons karakter te vormen, of Hij laat het toe voor een ander doel. Bijvoorbeeld als voorbereiding op iets.
Maar als we blijven bidden, zullen de stormen en harde wind wél afnemen.
Weet je, hoe onprettig zo’n storm ook voelt, we hebben het van tijd tot tijd wél nodig.
Om ons volharding bij te brengen, om ons te sterken in ons geloof, om te leren ons vertrouwen alleen op de Here te stellen, en niet op mensen of onszelf te vertrouwen.
We kunnen al deze dingen simpelweg levenslessen noemen, want de Heer heeft het goed met ons voor en laat voor degenen die Hem liefhebben, alles meewerken ten goede, lees je bijbel er maar op na.
Ik wens je vanuit het diepste van mijn waterpoel, windstilte toe, en kraakhelder water tot op de bodem van jouw poel.
Sebo
De ziel als waterpoel
Als je het bovenstaande leest, denk je misschien; waar gaat dit nu weer over?
Weet je, op dit moment weet ik dat zelf nog niet eens precies.
Er speelt al een tijdje iets in mijn hoofd, en dat moet nu dus schijnbaar op papier, want ik was helemaal niet van plan nu iets te gaan schrijven.
Probeer je het volgende eens voor de geest te halen;
Ieder mens heeft een ziel, en die ziel is als een waterpoel.
Het leven is als de wind, en waait van een zacht aangenaam briesje, tot heel hard over het water, en soms stormt het zelfs over de waterpoel.
Als het zachtjes waait, gaat alles nog goed in de poel, alles blijft relatief rustig en in balans.
Maar dan komen de stormachtige dagen in ons leven. De problemen en tegenslagen walsen ons leven binnen, en wat gebeurt er met de rustige waterpoel?
Er komen golven aan de oppervlakte, en de poel wordt onrustig.
Als de wind nog wat verder aanwakkert, en tot storm uitgroeit, wordt ook het water ónder het wateroppervlak onrustig. Alles komt in beweging, en het anders zo heldere water, waar je tot op de bodem kon kijken, verandert in een troebele soep.
De wind voert allerlei troep mee, dat in onze waterpoel terechtkomt en blijft drijven of naar de bodem zinkt.
Het water ziet er uit als modderwater, onbruikbaar voor iedereen.
Het voelt ook absoluut onprettig, ja, soms zelfs zeer pijnlijk.
Maar de waterpoel van een christen heeft een ’’geheim’’ wapen, namelijk de Here God.
Als we in tijden van storm tot God de Vader in Jezus’ Naam bidden,
(wat sterk aan te bevelen is in alle tijden en onder alle weersomstandigheden) komt Hij om de poel heen staan, zodat wij in de luwte van Hem kunnen vertoeven. Dát voelt aangenaam!
Dan zullen de golven wegebben, en het wateroppervlak zal weer spiegelglad worden.
Ook onderwater zal alles tot rust komen, en de waterpoel zal weer kraakhelder zijn, en schoon tot op de bodem, want Jezus ruimt alle troep (zonde) in onze poel op, als wij Hem dat vragen. Niet alleen de troep die aan de oppervlakte drijft, maar ook wat verborgen op de bodem ligt.
En alles is dan weer in balans tot de volgende harde wind.
Dat betekent dus niet, als we maar constant blijven bidden, we dan geen stormen zullen ervaren.
In ons leven staat de Here God pijn, tegenslag en verdriet toe om ons karakter te vormen, of Hij laat het toe voor een ander doel. Bijvoorbeeld als voorbereiding op iets.
Maar als we blijven bidden, zullen de stormen en harde wind wél afnemen.
Weet je, hoe onprettig zo’n storm ook voelt, we hebben het van tijd tot tijd wél nodig.
Om ons volharding bij te brengen, om ons te sterken in ons geloof, om te leren ons vertrouwen alleen op de Here te stellen, en niet op mensen of onszelf te vertrouwen.
We kunnen al deze dingen simpelweg levenslessen noemen, want de Heer heeft het goed met ons voor en laat voor degenen die Hem liefhebben, alles meewerken ten goede, lees je bijbel er maar op na.
Ik wens je vanuit het diepste van mijn waterpoel, windstilte toe, en kraakhelder water tot op de bodem van jouw poel.
Sebo
dinsdag 22 januari 2013
Vreemd...
En daar zit ie dan weer.
Diep in de nacht: 01:14 uur.....
Ik hoor boven wat geluiden. Greet is even in de badkamer.
Al enige tijd zit ik hier te lezen in oude dagboeken. Zes hoofdstukjes maar, maar wàt een impact!
Nee, ik hoef niet bang te zijn dat e.e.a. nog nadelige gevolgen heeft in mijn denken ofzo. Integendeel: terwijl ik het lees, kan ik me nauwelijks meer voorstellen dat het om MIJ ging! Ik lees het en ondertussen is het nèt of het om iemand anders gaat. Alsof ik het destijds schreef naar een verhaal van iemand die ik kende, ofzo.
De werkelijkheid is anders, en tóch...het komt me zo onwerkelijk voor. Het is, dat er mensen in mijn omgeving zijn die weten dat het daadwerkelijk om mij gaat, anders zou ik misschien zelfs nog gaan twijfelen aan het waarheidsgehalte ervan.
Dat betekent toch iets!
Dat ik, mijn eigen jeugd lezende, het gevoel heb dat dit zó ontzèttend ver van mij vandaan is, dat ik me nauwelijks meer kan vóórstellen dat het om mijzelf gaat.
Ikzelf ervaar dat als een mega-giga groot wonder..
Natuurlijk wéét ik dat dit mijn verhaal is, en ja, ik heb er mijn herinneringen bij, maar weet dit: al vóór ik een christen werd, heb ik geleerd om de zegeningen (alle fijne dingen) die ik maar kon meemaken, ook daadwerkelijk te tellen.
Ik ben maar gestopt met tellen...
Ik kan het allemaal niet meer bijbenen. Ik heb in de afgelopen vijftien/twintig jaar simpelweg tevéél mooie dingen beleefd om nog te kunnen tellen. En daar komt dan mijn bekering en alles dat daarna gebeurde nog bij! Oh ja, natuurlijk: ik heb m'n huidziekte, zoals ik al schreef en ja..daar vecht ik hard tegen en dat vergt scheepsladingen aan energie.
Maar die mijn oude dagboeken gelezen heeft, weet ook dat deze ziekte al mijn hele leven bij mij is en dat dat dus niet zal leiden tot een fysiek/mentaal falen van deze jongen. Daarvoor draag ik het simpelweg te lang met me mee.
Maar laat ik alle dingen eens bekijken van een statistische kant.
Zowel in mijn vorige èn mijn nieuwe gemeente, als in ongelovige kringen word ik gelezen.
Afgelopen week vertelde iemand uit mijn ongelovige vriendenkring, die 'mij' gelezen had, me dat ik statistisch gezien dood zou moeten zijn, gevangen zou moeten zitten, òf op z'n minst ergens in één of ander sanatorium behoorde te vertoeven. Hij staafde dit met gegevens, die vergelijkbaar waren met die van mij. En hij vervolgde zijn relaas door te zeggen dat het niet 'normaal' is en daardoor ook 'vrij bijzonder' dat een jongen, die tòch al zo onzeker is èn een dergelijk verleden had als dat van mij, in feite niet ( statistisch gezien) zo gelukkig 'behoorde' te zijn als ik. Dat was "niet normaal"..
Well...I love not to be normal...!!!!
En daar zit ie dan weer.
Diep in de nacht: 01:14 uur.....
Ik hoor boven wat geluiden. Greet is even in de badkamer.
Al enige tijd zit ik hier te lezen in oude dagboeken. Zes hoofdstukjes maar, maar wàt een impact!
Nee, ik hoef niet bang te zijn dat e.e.a. nog nadelige gevolgen heeft in mijn denken ofzo. Integendeel: terwijl ik het lees, kan ik me nauwelijks meer voorstellen dat het om MIJ ging! Ik lees het en ondertussen is het nèt of het om iemand anders gaat. Alsof ik het destijds schreef naar een verhaal van iemand die ik kende, ofzo.
De werkelijkheid is anders, en tóch...het komt me zo onwerkelijk voor. Het is, dat er mensen in mijn omgeving zijn die weten dat het daadwerkelijk om mij gaat, anders zou ik misschien zelfs nog gaan twijfelen aan het waarheidsgehalte ervan.
Dat betekent toch iets!
Dat ik, mijn eigen jeugd lezende, het gevoel heb dat dit zó ontzèttend ver van mij vandaan is, dat ik me nauwelijks meer kan vóórstellen dat het om mijzelf gaat.
Ikzelf ervaar dat als een mega-giga groot wonder..
Natuurlijk wéét ik dat dit mijn verhaal is, en ja, ik heb er mijn herinneringen bij, maar weet dit: al vóór ik een christen werd, heb ik geleerd om de zegeningen (alle fijne dingen) die ik maar kon meemaken, ook daadwerkelijk te tellen.
Ik ben maar gestopt met tellen...
Ik kan het allemaal niet meer bijbenen. Ik heb in de afgelopen vijftien/twintig jaar simpelweg tevéél mooie dingen beleefd om nog te kunnen tellen. En daar komt dan mijn bekering en alles dat daarna gebeurde nog bij! Oh ja, natuurlijk: ik heb m'n huidziekte, zoals ik al schreef en ja..daar vecht ik hard tegen en dat vergt scheepsladingen aan energie.
Maar die mijn oude dagboeken gelezen heeft, weet ook dat deze ziekte al mijn hele leven bij mij is en dat dat dus niet zal leiden tot een fysiek/mentaal falen van deze jongen. Daarvoor draag ik het simpelweg te lang met me mee.
Maar laat ik alle dingen eens bekijken van een statistische kant.
Zowel in mijn vorige èn mijn nieuwe gemeente, als in ongelovige kringen word ik gelezen.
Afgelopen week vertelde iemand uit mijn ongelovige vriendenkring, die 'mij' gelezen had, me dat ik statistisch gezien dood zou moeten zijn, gevangen zou moeten zitten, òf op z'n minst ergens in één of ander sanatorium behoorde te vertoeven. Hij staafde dit met gegevens, die vergelijkbaar waren met die van mij. En hij vervolgde zijn relaas door te zeggen dat het niet 'normaal' is en daardoor ook 'vrij bijzonder' dat een jongen, die tòch al zo onzeker is èn een dergelijk verleden had als dat van mij, in feite niet ( statistisch gezien) zo gelukkig 'behoorde' te zijn als ik. Dat was "niet normaal"..
Well...I love not to be normal...!!!!
zondag 20 januari 2013
woensdag 26 december 2012
donderdag 20 december 2012
dinsdag 4 december 2012
zaterdag 24 november 2012
Wilsbeslissing en dus geen gevoel.
Op internet had ik een korte dialoog met iemand over het al dan niet aan kùnnen nemen van het geloof ondanks de aanwezige wil hiertoe. Hij schreef:
"Als hij het evangelie al kent maar niet als waarheid aanvaard, aanvaard hij waarschijnlijk ook niet Jezus woorden:''Ik ben de weg, de waarheid en het leven.'' De weg, het kruis als verzoening tussen hem en God, is een wilsbeslissing en geen gevoel."
Maar is dat wel helemaal waar?
Oh, zeker: het moge duidelijk zijn dat je het wèl moet wìllen. Maar wàt, als je het evangelie wel wìl geloven, maar simpelweg niet kùnt geloven?
Denk maar eens aan mensen als Albert Einstein, Leonardo da Vinci, Galileo Galilé en nog enkele anderen zoals hen. Deze mensen dachten in dermate moeilijke formules en op een voor de gewone mens ondenkbaar en onbegrijpelijk niveau, dat ze in feite niet in staat waren om "in het klein" te denken. Bij elk standpunt of feit hoorde een vraag. Zo kun je tegen zo iemand niet zeggen dat één en één twee is, want hij zal geheid zeggen: "Ìs dat zo? En waarom dan??"
Zo iemand is gedwongen om overal een verklaring of tastbaar bewijs voor te zoeken. Dat is nu eenmaal de wijze, waarop zijn hersenen in elkaar zitten. En reken maar dat dat een zware handicap is voor zo iemand. Helemaal, wanneer hij iets zó intens graag wìl geloven, maar het stomweg niet kán. Hoevaak zal zo iemand niet denken: "Werkte mijn verstand maar niet! Dan kon ik het gewoon aannemen..!!"
En zeg nou zelf:
Heb je ook wel eens dat je denkt; "ik voel niets meer bij m'n geloof.."?
Misschien nu op dit moment wel?
Soms ervaar je de Here Jezus zó sterk, dat je er hevig geëmotioneerd door raakt. Dan gebeurt er van alles met je en lijkt het wel, of je de hele dag loopt te zweven.
Het lijkt wel of God je Persoonlijk even, heel even en heel licht echt fisiek heeft aangeraakt... Je voelt je extreem geborgen en heel, heel dicht bij Hem.
Dat gevoel wil je dan graag vasthouden. Zolang mogelijk vasthouden en van genieten. Maar helaas, zonder het in de gaten te hebben ebt dat heerlijke gevoel toch weer langzaam weg. En dan gaat het leven weer gewoon z'n gang, zoals dat altijd gebeurt. Je bent bezig met je kerkelijke verplichtingen en activiteiten, je bidt zoals je dat elke dag doet, je leest in God's woord zoals je elke dag doet, je gaat gewoon naar je werk, net als elke andere dag.
En dan..op een zeker moment kan het zijn dat je opeens denkt: "Ik voel niets meer. Ik voel de Here God niet meer.."
Het lijkt wel of je geloof al heel lang 'op de automatische piloot' staat. Het is allemaal zo gewoon en bijna vanzelfsprekend, maar eigenlijk...voel je er niets meer bij.
Als in zulke momenten het leven dan ook nog eens wat gaat tegenzitten in fisiek, sociaal, financieel of maatschappelijk opzicht, kan het zelfs voorkomen dat je af en toe gaat denken: "Wat maakt het allemaal nog uit?", "Waar doe ik het nog voor?"
Je bidt voor je moeilijkheden, maar het lijkt of God je niet meer hoort en als je eerlijk bent...voel je eigenlijk ook niets bij je gebed. Zo kan het voorkomen dat je je op een zekere dag zelfs afvraagt of Hij uberhaubt wel bestaat...
Een poos geleden hadden we een hele dynamische spreker in de kerk.
Hij begon met het voorlezen van Psalm 88 en vertelde erbij dat dit volgens hem wel zo ongeveer de donkerste psalm uit de hele bijbel was.
Ik heb dat eens nagekeken en inderdaad: alle andere psalmen eindigen stuk voor stuk op enigerlei positieve wijze. Maar deze niet; deze is van begin tot eind doordrenkt van negativiteit. Ellende en duisternis overheersen in deze psalm en daar eindigt hij ook mee.
Toch ligt er één heel belangrijk positief element in psalm 88...
Ongeacht hoe erg het gesteld is met de schrijver, ongeacht hoezeer hij zich verlaten voelt door God en iedereen: hij wéét dat God er is!
Die vraag van hierboven (bestaat Hij eigenlijk wel?) komt zelfs geen seconde bij hem op!
Omdat ik best wel vol zat van die preek heb ik, eenmaal thuis, daar later met m'n vrouw over gesproken en al filosoferend kwam ik voor mezelf tot een vergelijking met
ons dagelijks leven. Twee voorbeelden:
*1 In onze relatie met elkaar hebben we het allemaal nodig dat onze partner van tijd tot tijd eens zegt dat hij/zij van ons houdt. Niet dat we dat niet wéten, maar we hebben gewoon die bevestiging af en toe nodig. We hebben het nodig dat hij/zij dat af en toe verbaal of fisiek laat blijken. Naarmate die bevestiging langer uitblijft, verwordt onze relatie tot een soort gewoonte. Alsof onze relatie 'op de automatische piloot' staat. Dat is opzich niet erg, zolang we wéten dat de ander van ons houdt. Maar wat, als er problemen van welke aard dan ook op ons pad komen en die 'automatische piloot' staat nog steeds aan? Dán kan het voorkomen dat we ons op een bepaald moment afvragen of de ander er eigenlijk nog wel voor je is...
*2 In ons dagelijks werk willen we allemaal de waardering die we verdienen. Natuurlijk in eerste instantie in fiancieel opzicht (wie werkt er gratis??), maar daarnaast ook in verbaal/fisiek opzicht. Weten dat de baas je waardeert is op een bepaald moment niet meer genoeg. We hebben het ook nodig dat de baas eens een compliment geeft.
Een bevestiging, dat je je werk goed doet en dat hij tevreden is over jouw functioneren. Zo'n complimentje of schouderklopje doet je gewoon heel erg goed en er is niets mis mee dat je dat af en toe eens nodig hebt. Dat maakt dat je je goed voelt in je werk en gemotiveerd blijft. Als je nooit eens iets positiefs van de baas hoort verwordt je werk tot een eentonige, saaie baan, waar je weinig plezier meer in hebt. En dan ga je je op zekere dag afvragen, of het niet tijd wordt voor iets anders...
Mijn vrouw zei eens dat je gevoel nooit de locomotief van je geloof mag zijn.
Geloven vanuit je gevoel zou dus slecht kùnnen zijn voor je geloof en je ervan kùnnen weerhouden te groeien in je geloof.
Daar ben ik het persoonlijk niet helemaal mee eens. Natuurlijk, gevoel mag nooit de alléénheerser zijn, maar als ik in de bijbel lees, kom ik ongelooflijk veel gevoel tegen. Bemoediging, troost, liefde, vriendelijkheid, zachtmoedigheid, en nog tal van andere...emoties! Allemaal emoties die, laten we eerlijk zijn, met gevóélens te maken hebben. En wat te denken van deze: "De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. -...ze laat zich niet boos maken en rekent het kwade niet aan, ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid...." (1Kor.13:4,6)
Dat zijn 'hartsgesteldheden! Emoties, en dus...gevoelens!! Die hebben met wèlke vorm van verstand in mijn ogen helemaal niets te maken!!
Ik wéét dat de Here God bestaat. Weten is 'kennis uit ervaring'! Heb je die ervaring niet, is het niet weten maar veronderstellen! En mijn ervaringen met de Here God hebben niets, maar dan ook niets met mijn verstand te maken.
Integendeel: mijn verstand is juist heel vaak een vijand van mijn geloof, omdat m'n verstand vaak dingen wil kunnen verklaren en beredeneren. Mijn verstand zegt me dat ik keiharde, tastbare bewijzen nodig heb voor mijn geloof.
Mijn 'wéten' dat de Here God bestaat heeft dan ook veel meer te maken met mijn hart, mijn ziel en alles wat ik dáárbij voel.
Natuurlijk voel ik niet elk moment van de dag de aanwezigheid van de Here Jezus. Maar door mijn ervaringen met Hem wéét ik, dat Hij op elk moment van de dag wèl bij me is! Zelfs al vóél ik hem even niet, zelfs al heb ik problemen van welke aard dan ook:
Ik wéét dat Hij bij me is, ook in mijn donkerste momenten, ...omdat ik Hem erváren heb.
En dát opzich is een heerlijk rustgevend ...gevoel...
ps: Juist door de zekerheid van het geloof en op grond van hun behoudenis menen veel christenen de "kennis der waarheid" te hebben en dus het recht om tegen mensen te zeggen: "Zo en zo is het en anders ben je verloren! Eigen schuld dikke bult!" Dat vind ik erg jammer en tamelijk aanmatigend.
Tegen die mensen zou ik willen zeggen: lees 1 Kor. 13 nog eens...
Moge de mantel van Zijn Liefde je hart en verstand verwarmen,
Sebo
ps: Juist door de zekerheid van het geloof en op grond van hun behoudenis menen veel christenen de "kennis der waarheid" te hebben en dus het recht om tegen mensen te zeggen: "Zo en zo is het en anders ben je verloren! Eigen schuld dikke bult!" Dat vind ik erg jammer en tamelijk aanmatigend.
Tegen die mensen zou ik willen zeggen: lees 1 Kor. 13 nog eens...
Moge de mantel van Zijn Liefde je hart en verstand verwarmen,
Sebo
vrijdag 23 november 2012
Kwam zoekend naar iets anders dit stukje nog tegen....
01-06-2009
Nog heel even...
Tweede Pinksterdag.
Gisteren was Eerste Pinksterdag...heb ik me laten vertellen.
Ja, sorry hoor....ik ben er momenteel éven niet meer bij met m'n hoofd. Ik zou er, zéker gezien mijn geloof, echt bij stil moeten staan, maar ik krijg het niet voor elkaar. Andere dingen spelen in mijn hoofd (lees: vechten om een eerste plaats).
"Wat ik weet, wat ik denk en wat ik voel zijn af en toe niet in harmonie met elkaar. 'Wat ik weet' heeft ruzie met 'wat ik voel'. 'Wat ik denk' heeft ruzie met 'wat ik weet' en alsof dat nog niet genoeg is, mengt 'wat ik hoop' zich ook nog eens in die ruzie.
Als alle vier emoties ruziënd door m'n hoofd rennen, kun je je voorstellen dat de chaos zo ongeveer compleet is...
En dan, op zeker moment, komt Vader en grijpt ze allevier in de kraag!
'Wat ik denk' is een onruststoker, 'Wat ik voel' is een bedrieger en 'Wat je weet' wil altijd het laatste woord.
'Wat ik hoop' is de jongste en delft altijd het onderspit. Maar Vader heeft een oplossing: een oppasser om de ruziemakers uit elkaar te houden. 'Wat ik geloof' is zijn naam en die zal voortaan meevechten met 'Wat ik hoop'."
Dat schreef ik ooit eens.
En dat is nou precies, wat er momenteel plaats vindt in mijn hoofd!
En ja, natúúrlijk met betrekking tot de bruiloft.
Nog maar vier dagen. Vier dagen en dan mag ik mezelf een echtgenoot noemen..
De zenuwen gieren inmiddels door m'n keel als een heuze wervelstorm! Zal alles wel goed gaan? Is alles ook echt geregeld? Heb ik overal aan gedacht? Niks vergeten? Ohh...als ik me maar niet verslaap..!! Passen de bloemen wel bij haar kleding? Zal ik er niet uitzien als een aangekleedde aap? ...ik vergis me vast in de deurbel.. Zal ik wel de goeie dingen zeggen? Ik 'verspreek' me vast...
Afijn, je snapt het al: ik sta hier zo ongeveer stijf van de spanning...
Dat doet natuurlijk ook het één en ander met m'n huid. Hoewel het op dit moment weer even meevalt, zie ik er de laatste tijd niet echt florisant uit. Samengeknepen, roodomrandde oogjes door een ontsteking die maar niet weg wil. Wondjes in het gezicht en op de handen (meestal 's nachts veroorzaakt) door krabben. Nervositeit, die zich uit in slecht/onrustig slapen en dat wordt, naarmate dé dag dichterbij komt, er niet beter op.
Gelukkig komt m'n zus donderdag al. Dat is wel een hele geruststelling.
Loslaten....
Zodra je iets wilt loslaten
hou je het juist vast.
Loslaten is niet een bezigheid
die je kunt beoefenen.
Het is niet een Doen,
maar een ont-doen.
Loslaten is geen activiteit,
maar het stoppen van een activiteit;
de activiteit van vasthouden.
En dat moet ik doen: loslaten. Vertrouwen dat het allemaal goed komt. Vertrouwen op God en op anderen, dat alles in juiste banen geleid zal worden. We hebben een goeie ceremoniemeester die uitstekend in staat is om de boel op poten te zetten.
en eindelijk...
Pffffff...Dàt hebben we gehad!
En nú op naar de wittebroods..uhhhh..jaren...?1
Vraagstelling
Vraagstelling:
"De sleutel om je hart te openen voor de Heere heet geloof. God leren kennen is in Hem gaan geloven. De eerste stap in geloof is kennis. ''Zo is dan het geloof uit het gehoor, en het gehoor door het Woord Gods, '' Rom. 10:17"
Mee eens, maar verdiep je hier eens in: ...Wat nou, als je dòl,dòlgraag wílt geloven, maar het simpelweg niet kúnt..hóézeer je ook bidt, smeekt, roept? Dit heeft een oude vriend van mij al zijn hele leven lang en elke dag daarvan worstelt hij daar mee. Al 1000 x heeft hij zich overgegeven, maar hij voelt niets van de aanwezigheid van de Heer in zijn leven. Om de ellende compleet te maken heeft hij ook nog eens (terecht!!) erg veel moeite met de houding/gedrag van verreweg de meeste christenen, die, net als in alle andere religies, 'in de naam van God' vreselijke dingen doen.
Voor mij is zijn probleem evenzozeer een heel groot vraagstuk. Zou het kunnen zijn als bij Thomas en later Paulus? Zou het ongeloof van Thomas net zo een doorn hebben kunnen zijn als waar Paulus overschreef? En zou dan voor Thomas (èn mijn vriend) hetzelfde kunnen gelden als voor Paulus: "Laat Mijn genade u genoeg zijn!"?
Een vraagstuk, waar waarschijnlijk geen afdoende of bevredigend antwoord op is.....
God's zegen,
Sebo
"De sleutel om je hart te openen voor de Heere heet geloof. God leren kennen is in Hem gaan geloven. De eerste stap in geloof is kennis. ''Zo is dan het geloof uit het gehoor, en het gehoor door het Woord Gods, '' Rom. 10:17"
Mee eens, maar verdiep je hier eens in: ...Wat nou, als je dòl,dòlgraag wílt geloven, maar het simpelweg niet kúnt..hóézeer je ook bidt, smeekt, roept? Dit heeft een oude vriend van mij al zijn hele leven lang en elke dag daarvan worstelt hij daar mee. Al 1000 x heeft hij zich overgegeven, maar hij voelt niets van de aanwezigheid van de Heer in zijn leven. Om de ellende compleet te maken heeft hij ook nog eens (terecht!!) erg veel moeite met de houding/gedrag van verreweg de meeste christenen, die, net als in alle andere religies, 'in de naam van God' vreselijke dingen doen.
Voor mij is zijn probleem evenzozeer een heel groot vraagstuk. Zou het kunnen zijn als bij Thomas en later Paulus? Zou het ongeloof van Thomas net zo een doorn hebben kunnen zijn als waar Paulus overschreef? En zou dan voor Thomas (èn mijn vriend) hetzelfde kunnen gelden als voor Paulus: "Laat Mijn genade u genoeg zijn!"?
Een vraagstuk, waar waarschijnlijk geen afdoende of bevredigend antwoord op is.....
God's zegen,
Sebo
donderdag 22 november 2012
klik
Dat zal zo ongeveer het motto zijn van deze Amerikaanse Fastfood-keten.
Hoe ze zijn ontstaan?
Simpel:
Het (in mijn ogen) af en toe wat hypocriete amerika-volkje had bij 's lands rechters bedongen dat bestaande fastfood-ketens als mcDonalds, BurgerKing e.a. voortaan op de borden boven de balie de kilocallorieën moesten vermelden bij elk menu.
Oeps..!! Was dàt even (vet/fat) schrikken voor de FastFood-heren!!! En voor de notoire FastFood-(ex?)genieters uiteraard..
Maar Amerika zou Amerika niet zijn als er niet ergens één of andere opportunist daar een mega-vet gat in de toch al zo hongerige markt zag en z'n kans dus schoon zag om dat gat eens rijkelijk te gaan vullen. Met de zo intens fel begeerde callorietjes, wel te verstaan. En zie daar:
de...
.png){kind=small}
klik
was geboren....
Hoe de dingen daar in hun werk gaan?
Wel, allereerst kan men stellen, dat de bediening alleraardigst is: een lieftallige, in een ondeugend en ietwat frivool verpleegsterspak(je) gestoken serveerstertje en een zeer meegaande, maar streng uitziende "dokter", beiden uiteraard voorzien van stetoscoop en bloeddrukmeter.
Ennuhh.. oh ja..het menu...
Ach, dat valt reuze mee: een niet al te magere "bypass-burger", "dubble-bypass-burger", "triple-bypass-burger" en jawel hoor: ook de zo geliefde "quadriple-bypass-burger" voor de XXXL-maag ontbreekt niet. Natuurlijk hoort bij elk menu de benodigde hoeveelheid cola en... bij het grootste menu wordt zelf een pakje LuckyStrike-sigaretten verstrekt!! Zeg nou zelf: is dàt service of niet?!
En heb je ietwat teveel gegeten? Geen enkel probleem want: men rijdt je met alle plezier in een rolstoel naar de parkeerplaats, alwaar een luxe, bij de firma behorende taxi je netjes naar huis rijdt, waar je heerlijk kunt "uitbuiken" van dit gevecht tegen de vermageringsfreaks, wetende dat je deze veldslag hebt gewonnen en dus meer callorietjes hebt vergaard in één enkele middag, dan de 'gemiddelde' burger in een heel jaar. Ja, het was vast een hevig gevecht en je gaf niet op..
..want het was een heerlijke strijd......
Ach ja...soms heeft Amerika wel wat....
Jezus bidt voor ons
Aansluitend op het vorige stukje "Bidden naar God's wil" deze toch wel geruststellende overdenking.
“Helaas worden niet alle gebeden verhoord.”
“Het geluk is, dat niet alle gebeden verhoord worden.”
Twee verschillende uitspraken, die ik ooit eens ergens gelezen heb.
Twee verschillende uitspraken, die aangeven hoe klein wij mensen eigenlijk zijn.
Want laten we eerlijk zijn: hoevaak bidden wij niet voor de kleinste of vreemdste dingen in de ‘heilige’ overtuiging dat die ons goed zullen doen? Hoe komen we aan die wijsheid en overtuiging precies te weten wat wèl en wat wat niet goed voor ons is? Wie zijn wij, dat we dat zomaar kunnen bepalen?
Zou het ook zo kunnen zijn dat er Iemand is, die dat veel béter weet? Iemand, die wèrkelijk weet, wat goed voor ons is en wat de wil van de Vader is voor ons leven?
Gistermiddag las ik een klein stukje uit een boekje over gebed.
Ik was slechts een beetje aan het bladeren in verschillende boekjes, zonder ook echt bewust op zoek te zijn naar iets. Op een bepaald moment viel mijn oog op een stukje over gebed. Het heette: het “probleem” van onverhoorde gebeden en hoe deze om te buigen in het “wonder” van onverhoorde gebeden.
Ik bladerde het zo een beetje door en las ergens middenin:
“..ik lag eens in het ziekenhuis toen een ouderling op bezoek kwam. Hij zei troostend tegen me: “Weet dat we voor je bidden, maar weet dat dat niet het allerbelangrijkste is. Nog véél belangrijker is, dat je weet dat Jezus voor je bidt!”
Ik bladerde nog even verder en pakte een ander boekje met de titel: “101 dingen, die Jezus voor je gedaan heeft.”
Alweer zomaar ergens, nr. 13 ofzo: “Jezus is onze Pleitbezorger en bidt voor ons.”
Vervolgens kreeg ik een boek onder m’n neus van een Nijverdalse schrijfster die in 1982 op 58 jarige leeftijd overleed. Ze schreef over gemoedstoestanden en het gevaar ervan en vertelde dat in haar ogen gemoedstoestanden als boosheid, opstandigheid, verbittering in feite een soort afgoderij worden, zodra je je eraan overgeeft.
Aan het eind van het stukje schreef ze onderaan een kort gebed:
“Dank U wel, Heere Jezus, dat U voor mij bidt waar ikzelf de kracht en wijsheid niet had in mijn boosheid.”
Zomaar..
In drie/vier verschillende boekjes..
Zonder er bewust naar te zoeken en zomaar ergens middenin..
“Jezus bidt voor ons..”
Nou moet ik eerlijk toegeven dat ik mij daar in mijn gebed lang niet altijd van bewust ben. Sterker nog, meestal ‘moet’ het afhangen van mijn eigen gebed. En mijn eigen inzicht in wat ‘goed’ of ‘slecht’ voor mij is op dat moment.
Wat een geruststelling, te weten dat er Iemand is, die wèrkelijk weet wat goed voor me is. Die weet, wat de wil van de Vader is voor mijn leven.
Wat een heerlijk gevoel, te weten dat we het niet alleen hoeven te doen!
Abonneren op:
Posts (Atom)